ดวงอาทิตย์ขึ้นสูง แล้วค่อย ๆ ลับขอบฟ้าทางตะวันตก
ฉีจินเยว่กลั้นปัสสาวะมาทั้งวัน ในที่สุดกระเพาะปัสสาวะก็ประท้วงขึ้นมา
เธอลังเลอยู่ครู่หนึ่ง สีหน้าดูลำบากใจเล็กน้อย
“ผู้บังคับหมวด ผม...”
“มีอะไรหรือ”
“ผมขออนุญาตไปทำธุระหน่อยได้ไหมครับ”
หวังเฉิงหลินกำลังจะบอกให้ไปจัดการตรงนั้นเลย ทันใดนั้นก็นึกขึ้นได้ว่าฉีจินเยว่เป็นผู้หญิง!
สีหน้าของเขาชะงักไปชั่วขณะ ก่อนจะพูดว่า “ไปเองเถอะ ระวังตัวด้วย ถ้าเห็นอะไรผิดปกติก็รีบเรียกคน เข้าใจไหม”
“ครับ ขอบคุณครับ ผู้บังคับหมวด”
ฉีจินเยว่ยิ้มหวาน ลุกขึ้นแล้วหันหลังวิ่งออกไปทันที
กองรบห้ากอง มีคนเกือบสี่ร้อยคน ต่างรับผิดชอบยอดเขาคนละแห่ง
กองรบที่หนึ่งเป็นกองลาดตระเวนแนวหน้า กระจายกำลังกันอยู่บนยอดเขาหลายแห่ง หมู่สามรับผิดชอบปีกขวา อยู่ตรงสุดขอบด้านขวาของแนวรบ
ฉีจินเยว่วิ่งออกไปไกลหลายร้อยเมตร กว่าจะหาที่กำบังหลังก้อนหินแล้วนั่งยอง ๆ ลง
เบื้องหน้ายังมีพุ่มไม้หนาทึบ เธอนั่งยองลงไป ร่างแทบจมหายเข้าไปในพุ่มไม้ทั้งตัว
เพิ่งจัดการธุระใหญ่ในชีวิตเสร็จ ร่างกายของฉีจินเยว่ก็ผ่อนคลายลงทันที เธอกำลังจะลุกขึ้น จู่ ๆ หูพลันขยับ
กรอบแกรบ... กรอบแกรบ...
เสียงนี้ไม่ค่อยชอบมาพากล
เธอไม่ขยับ เพียงเอียงหูตั้งใจฟัง
ไม่ใช่เสียงลมพัดผ่านใบไม้ แต่คล้ายเสียงเสื้อผ้าเสียดสีกับพืชพรรณดังสวบสาบ
มีคน!
นี่คือความคิดแรกที่ผุดขึ้นในหัวฉีจินเยว่
เธอไม่กล้าประมาท ที่นี่จะมีคนได้อย่างไร
ไม่ต้องพูดถึงว่าที่นี่อยู่ตรงชายแดน ผู้คนก็เบาบางอยู่แล้ว อีกทั้งกองทัพต้องล้อมพื้นที่นี้ไว้แน่นหนา แล้วจะมีคนอยู่ที่นี่ได้อย่างไร
เป็นทหารที่มาเข้าห้องน้ำเหมือนเธอหรือ