เว่ยหยานรีบโบกมือ ยิ้มพลางตบไหล่ฉีจินเยว่เบา ๆ
“ไม่เป็นไร ฉันก็เพิ่งมาถึงเหมือนกัน”
“ไปกันเถอะ เข้าไปข้างในก่อน” เว่ยหยานจูงฉีจินเยว่เดินเข้าไปในหมู่บ้าน
“ฉันฝากคนช่วยถามให้แล้ว พอดีเป็นช่วงเปิดเทอมของนักเรียนใหม่ หมู่บ้านชิงจู่เลยมีบ้านว่างเพิ่มขึ้นหลายหลัง
รุ่นพี่คนหนึ่งของฉันเคยซื้อบ้านในหมู่บ้านนี้ทีเดียวหลายหลัง ตอนนี้ยังว่างอยู่สามหลัง วันนี้ฉันพาเธอไปดูก่อนแล้วกัน”
หมู่บ้านชิงจู่มีสภาพแวดล้อมงดงามและร่มรื่น ประตูทิศใต้หันตรงกับโรงเรียนมัธยมซินถิง ส่วนออกจากประตูทิศเหนือก็ตรงไปถึงสวนหยวนฮวาอีกฝั่งได้เลย การเดินทางสะดวก ไปโรงเรียนก็ง่าย
พูดได้ว่าเป็นตัวเลือกอันดับแรกของผู้ปกครองนักเรียนจำนวนมาก
“จริงสิ เรื่องราคาเธอมีเงื่อนไขอะไรไหม?”
เว่ยหยานจูงเธอเลี้ยวซ้าย เดินเข้าไปตามทางเล็ก ๆ
ที่จริงฉีจินเยว่ไม่ได้ขาดเงิน เงินห้าแสนของตระกูลลู่ก็เข้าบัญชีแล้ว แต่ถ้ามองในระยะยาว เธอก็ยังต้องใช้จ่ายอย่างรอบคอบ
เธอจึงเอ่ยว่า “ฉันอยู่คนเดียว ไม่ต้องเช่าหลังใหญ่ ราคาคุยกันได้”
เว่ยหยานพยักหน้า “ได้”
เลี้ยวไปอีกสองครั้ง เว่ยหยานก็เผยสีหน้าดีใจ ก่อนเร่งฝีเท้าขึ้นเล็กน้อย
“รุ่นพี่ ไม่เจอกันนานเลยค่ะ!”
ผู้หญิงคนนั้นดูอายุมากกว่าเว่ยหยานหนึ่งถึงสองปี สวมชุดทางการทั้งตัว แว่นกรอบสีทองขับให้คิ้วตาของเธอดูเย็นชา
แต่ทันทีที่เห็นเว่ยหยาน สีหน้าของเธอก็อ่อนโยนลงชั่วขณะ “ศิษย์น้อง ไม่เจอกันนานจริง ๆ นะ”
ทั้งสองกอดกันครู่หนึ่ง เว่ยหยานก็แนะนำให้ทั้งคู่รู้จักกัน
“จินเยว่ นี่รุ่นพี่ของฉัน ชื่อคุณครูเย่ เรียกคุณครูเย่ก็ได้”