การเรียนการสอนที่โรงเรียนมัธยมซินถิงไม่ได้หนักหน่วงนัก เพราะครอบครัวของนักเรียนที่นี่ล้วนมีเงินมีอำนาจ โรงเรียนจึงไม่ค่อยให้ความสำคัญกับผลการเรียนวิชาสามัญ
นอกจากวิชาสามัญที่ต้องเรียนทุกวันแล้ว ยังมีวิชาเสริมความสนใจอีกไม่น้อย
เช่น วิชามารยาท วิชาเต้นรำ และอื่น ๆ
นักเรียนห้องเก้าส่วนใหญ่ซุกซนและชอบเคลื่อนไหว พอหมดคาบก็อยู่เฉยไม่ได้ จับกลุ่มกันสองสามคนแล้วพากันวิ่งไปตามทางเดิน
ฉีจินเยว่ลุกไปเข้าห้องน้ำ
เพิ่งเดินมาถึงหน้าประตู ร่างหนึ่งก็พลันร่วงลงมาจากแท่นบรรยาย!
“ครูเว่ย!”
มีคนร้องด้วยความตกใจ
ร่างกายของฉีจินเยว่ขยับเร็วกว่าความคิด เธอก้าวยาวเข้าไปในห้องเรียน ก่อนจะคว้าร่างนั้นไว้เต็มแรง
เธอรับเว่ยหยานที่กำลังร่วงหน้าคะมำลงมาได้พอดี
แรงเฉื่อยที่ดึงร่างลงทำให้ฉีจินเยว่หมุนตัวไปหนึ่งรอบโดยไม่รู้ตัว กว่าจะยืนได้มั่นคง
มือของเธอจงใจหลบส่วนที่นูนขึ้นมาเล็กน้อย ก่อนจะประคองเว่ยหยานที่กำลังตื่นตระหนกให้ยืนมั่นคงอย่างระมัดระวัง
“ว้าว……”
เด็กผู้หญิงในห้องร้องอุทาน “เก่งจัง……”
เว่ยหยานเองก็ตกใจไม่น้อย หัวใจเต้นตึกตักไม่หยุด
เมื่อวานเธอเพิ่งตรวจพบว่าตั้งครรภ์ ความยินดีเพิ่งเริ่มต้นได้ไม่นาน แต่ในชั่วขณะนั้นสมองกลับมีความคิดสารพัดผุดขึ้นมา
เธอกลัวว่าตัวเองจะแท้งจนแทบขวัญหนีดีฝ่อ
“ครูเว่ย ไม่เป็นไรแล้วค่ะ ยืนให้มั่นนะคะ”
ฉีจินเยว่ปลอบเสียงเบา ให้เว่ยหยานพิงตัวเธอเพื่อสงบสติอารมณ์
“ครูเว่ย ครูเว่ย ไม่เป็นไรใช่ไหมคะ? รีบนั่งก่อนค่ะ นั่งก่อน”
นักเรียนแถวหน้ารีบยกเก้าอี้มา แล้วช่วยประคองเว่ยหยานให้นั่งลง