“ไอ้ทรราชน้อย ดื่มสิ! มัวเลี้ยงปลาอยู่หรือไง?”
“แล้วนายด้วยอสูร อย่ามาแกล้งเมา นายเป็นราชันศพดิบขั้นแปด ดื่มแค่สองขวดก็ไม่ไหวแล้วหรือไงวะ?”
“แม่ชี ฉันไม่ได้พูดถึงเธอใช่ไหม? เอามือออกจากเป้ากางเกงฉัน!”
“พวกนายดูจันทราโลหิตสิ ดื่มเหล้าขาวยังไม่เมาเลย!”
“หือ? เดี๋ยวนะ! นี่มันสไปรต์นี่หว่า!”
————
หลี่ซิงเยว่ส่ายหัวไปมา เคี้ยวถั่วลิสงสองเม็ด พลางมองราชันศพดิบทั้งสี่ที่นั่งเถียงกันอยู่ตรงหน้า
จะว่าไปก็เถอะ บรรยากาศแบบนี้มันก็รู้สึกดีเหมือนกันแฮะ!
ชาติที่แล้วหลี่ซิงเยว่ทำงานหาเงินหามรุ่งหามค่ำ รอบตัวไม่มีเพื่อนสักคน ภาพตรงหน้าตอนนี้จึงทำให้เขาซาบซึ้งไม่น้อย
“เฮ้ มองมาทางนี้หน่อย!”
“อสูร วางบุหรี่ลงเดี๋ยวนี้!”
พอทั้งสี่หันมามอง หลี่ซิงเยว่ก็เปิดปากพูด “ราชันศพดิบทุกท่าน พี่ ๆ น้อง ๆ ทั้งหลาย!”
“พูดจริงนะ! ผมดีใจมากที่ได้รู้จักทุกคน!”
“วันนี้ผมมีความสุขมาก เอ่อ ทุกคน วันนี้ผม... เอิ๊ก~ คือว่า ผมขอชนแก้วหน่อยนะ!”
“เอ่อ ผมดื่มหมดแก้วก่อนเลยนะ!”
หลี่ซิงเยว่พูดจาอ้อแอ้ มือถือขวดเหล้าอยู่
จากนั้นเขาก็ยกขวดขึ้นดื่มรวดเดียวจนหมด แล้วเติมใหม่อีกครั้ง
“ถึงก่อนหน้านี้พวกคุณจะคิดฆ่าผม แต่!”
“ฟังนะ แต่ผม หลี่ซิงเยว่ เป็นคนใจกว้างมาก!”
“เรื่องก่อนหน้านี้ผมไม่ถือสา ผมขอเสนอว่า ในเมื่อพวกเรามีวาสนาต่อกันขนาดนี้ งั้นพวกเราห้าคนมาสาบานเป็นพี่น้องกันเถอะ!”
“จากนี้ไปผมเป็นพี่ใหญ่ พวกคุณมีเรื่องอะไร มาหาผมได้เลย!”
“ต้องมาหาผมให้ได้! เอิ๊ก~ รับรองว่าได้ผล!”
เขาซดหมดอีกแก้ว ก่อนจะล้มตึงลงไปนอนกับพื้น
จันทราโลหิต: “แค่นี้เองเหรอ?”
อสูร: “ไอ้ขยะ!”
ทรราช: “ฉันชอบหมอนี่ว่ะ ไม่เหมือนมนุษย์คนอื่น!”
แม่ชีลุกขึ้นยืน จัดชุดกี่เพ้าของตัวเอง “ฉันพาเขาไปนอนเอง”
ทั้งสามพูดขึ้นพร้อมกัน “ไม่ได้!”
————
เที่ยงวันถัดมา...
“แม่งเอ๊ย ดื่มจนเมาเละอีกแล้ว!”
หลี่ซิงเยว่กุมขมับ เตรียมไปล้างหน้าที่ห้องน้ำ
โครม!
“เฮ้ย! นี่มันอะไรกันวะ!?”
พวกขี้เมานี่ดื่มกันไปเท่าไรกันเนี่ย?
เมื่อเห็นขวดเหล้าที่กองเกือบเต็มห้อง กับก้นบุหรี่เกลื่อนพื้น หลี่ซิงเยว่ก็ถึงกับตะลึง!
นี่มันน่าจะเป็นร้อยหรือสองร้อยขวดได้แล้วมั้ง!
แทบไม่มีที่ให้เดิน!
แต่ละคนทั้งติดบุหรี่ทั้งติดเหล้ากันหมด!
อย่างน้อยตอนเมาก็ยังไม่หาเรื่องใคร ถือว่าใช้ได้!
พอเปิดประตูห้องออกมา ควันก็ลอยคลุ้งไปทั่ว ราวกับเจอหมอกหนาทึบจนมองอะไรตรงหน้าไม่เห็น!
แถมยังแสบคอจนแทบทนไม่ไหว!
แม่เจ้าโว้ย นี่ฉันขึ้นสวรรค์มาแล้วหรือไง?
เขารีบเปิดหน้าต่างห้องนั่งเล่นกับห้องกินข้าว ระบายกลิ่นควัน “ไม่ใช่ พวกคุณไม่แสบคอกันหรือไง? ติดกันหนักจริง ๆ!”
ผ่านไปกว่าสิบนาที ควันถึงค่อยจางลงเกือบหมด
ตอนนี้ทั้งสี่ก็ยังคาบบุหรี่กันคนละมวน ไม่สิ อสูรคาบตั้งสามมวน!
ทรราชมองหลี่ซิงเยว่ “คราวหน้าถ้าดื่มไม่ไหวก็อย่าฝืน โคตรโง่เลย”
แม่งเอ๊ย...
จันทราโลหิตเสริม “ใช่ ๆ ขยะชัด ๆ”
โห พูดกันแบบนี้ก็ได้เหรอ!?
อสูรดูดบุหรี่สามมวนที่คาบอยู่ในปากเฮือกหนึ่ง “น้องชาย จำเอาไว้ให้ดี...”
“พอเลย! ไม่ต้องพูด! ฉันไม่ฟัง!”
ฉันไปทำเวรทำกรรมอะไรไว้ ถึงได้เปิดกล่องแพนโดราออกมาเนี่ย!
หลี่ซิงเยว่หันไปมองแม่ชีที่เป็นคนเดียวซึ่งยังไม่พูดอะไร แล้วก็รู้สึกขึ้นมาว่าพี่สาวสวยนี่ดีที่สุด พี่สาวสวยรู้จักดูแลคน!
แม่ชีรู้สึกได้ถึงสายตาของหลี่ซิงเยว่ จึงหันมามอง “ตื่นแล้วเหรอ เมื่อวานยังดื่มไม่หนำใจเลย พวกเราดื่มต่อกันเถอะ เสี่ยวเยว่เยว่”
“...”
“หยุดก่อน! ฉันไม่มีร่างกายขั้นแปดแบบพวกคุณ ไว้ชีวิตฉันเถอะ พี่ใหญ่!”
“เรามาทำเรื่องมีสาระกันดีกว่า ผมอยากรู้สถานการณ์ของโลกหลังวันสิ้นโลกตอนนี้”
“ตอนนี้มนุษย์วิวัฒนาการไปถึงขั้นไหนแล้ว?”
พอได้ยินเช่นนั้น ทุกคนก็หันมามองเขา
“มนุษย์ก็มีขั้นแปดเหมือนกัน ส่วนรายละเอียดอื่นพวกเราไม่ค่อยรู้”
“เข้าใจแล้ว แล้วตอนนี้มนุษย์เหลืออยู่เท่าไร?”
“ตอนนี้มนุษย์เหลือเมืองอยู่ห้าแห่ง”
“เมืองเหล็กกล้า เมืองอิสระ เมืองแสงเหนือ เมืองเรือโนอาห์ และเมืองรุ่งโรจน์”
…………
หลังจากถามไถ่อยู่พักหนึ่ง หลี่ซิงเยว่ก็พอเข้าใจสถานการณ์ของโลกหลังวันสิ้นโลกขึ้นมาบ้าง แต่ก็ไม่มากนัก เพราะพวกเขาเป็นซอมบี้ ไม่รู้เรื่องของมนุษย์ก็เป็นเรื่องปกติ
ถึงอย่างนั้น มนุษย์ที่ยังมีชีวิตอยู่ก็มีจำนวนค่อนข้างน้อย เมืองในโลกนี้ต่างจากโลกสีน้ำเงินในชาติก่อน เมืองใหญ่แต่ละแห่งมีพื้นที่กว้างขวางมาก เรียกได้ว่าขนาดพอ ๆ กับมณฑลหนึ่งในอดีต
เมืองเหล่านี้ยังถูกเรียกว่าเมืองหลักระดับหนึ่ง ก่อนหน้านี้มีเมืองหลักอยู่มากกว่าสามสิบแห่ง แต่ส่วนใหญ่ถูกซอมบี้ยึดไปแล้ว
หลังผ่านวันสิ้นโลกมาสิบปี เดิมทีเหลือเมืองระดับหนึ่งที่ยังยืนหยัดอยู่เพียงหกแห่ง แต่เมื่อวานนี้ราชันศพดิบทั้งสี่มารวมตัวกันที่เมืองซิงไห่ แล้วเมืองซิงไห่ก็ล่มสลายตามไปด้วย
เมืองที่เหลือทั้งห้าแห่งตั้งอยู่ทางตะวันออกของเมืองซิงไห่ โดยเมืองที่อยู่ใกล้ที่สุดคือเมืองอิสระ
เดิมทีดินแดนแห่งนี้มีประชากรราวสามพันล้านคน ช่วงแรกของวันสิ้นโลก มีคนกลุ่มเล็ก ๆ ติดเชื้อแล้วตายทันที หรือไม่ก็กลายเป็นซอมบี้ที่ไร้ความรู้สึกและความคิด เมื่อเวลาผ่านไป คนที่กลายเป็นซอมบี้ก็เพิ่มจำนวนขึ้นเรื่อย ๆ เมืองหลักบางแห่งทยอยล่มสลายตามกันไป
หลังผ่านความโกลาหลในช่วงแรก ผู้คนก็เริ่มตอบโต้ทีละน้อย ทั้งยังมุ่งหน้าไปรวมตัวกันในเมืองใหญ่ที่มีผู้รอดชีวิตจำนวนมาก อัตราการรอดชีวิตจึงพุ่งสูงขึ้นในตอนนั้น
แต่เมื่อเวลาผ่านไป ซอมบี้ก็เริ่มวิวัฒนาการ บางส่วนมีสติรู้คิดขึ้นมา พลังของพวกมันเพิ่มขึ้นอย่างต่อเนื่อง อัตราการเสียชีวิตของมนุษย์จึงสูงขึ้นอีกครั้ง
ทว่าในช่วงนั้นเอง อัจฉริยะคนหนึ่งคิดค้นยาที่ช่วยให้มนุษย์วิวัฒนาการขึ้นมาได้ หลังจากนั้นมนุษย์จำนวนมากก็เริ่มฉีดยา จึงพอจะหยุดยั้งการบุกโจมตีของฝูงซอมบี้ได้!
จนถึงวันนี้ ซึ่งเป็นปีที่สิบของวันสิ้นโลก มนุษย์ดูเหมือนจะกลับมามีระเบียบแบบแผนดังเช่นวันวาน การบุกโจมตีของราชันศพดิบก็ชะงักลงตามไปด้วย
ตอนนี้แต่ละเมืองคาดว่ามีประชากรเหลืออยู่ราวหนึ่งร้อยล้านคน
“งั้นตอนนี้พวกคุณก็สู้มนุษย์ไม่ได้แล้วสินะ?”
ทรราชรับคำ “ตอนนี้มนุษย์มีพลังที่ประมาทไม่ได้ ซอมบี้ส่วนใหญ่ไม่มีสติ พวกเรารู้เรื่องมนุษย์ค่อนข้างจำกัด แต่ถ้าต้องสู้กันตรง ๆ ก็ยังพอสู้ไหว”
“โห โหโห พูดได้ดีนี่ ถ้าพวกคุณเก่งขนาดนั้น มนุษย์คงสูญพันธุ์ไปนานแล้ว!”
หลี่ซิงเยว่เยาะเย้ย
อสูรยิ้ม “ตอนแรกที่พวกเราเพิ่งมีสติรู้คิด ก็ยังโจมตีมนุษย์ไม่หยุด แต่ผ่านมานานขนาดนี้ กลับยิ่งรู้สึกว่ามันไม่มีความหมาย”
ทรราชเองก็เห็นด้วยไม่น้อย “ถ้าพวกเราฆ่ามนุษย์จนหมดจริง ๆ หลังจากนั้นพวกเราจะทำอะไรได้อีก?”
คำพูดของพวกเขาทำให้หลี่ซิงเยว่ฟังจนงงไปหมด ฟังดูแล้วก็มีเหตุผลอยู่เหมือนกันแฮะ
ซอมบี้เกิดมาก็เพื่อกินเนื้อมนุษย์และดื่มเลือดมนุษย์ แต่ถ้ามนุษย์สูญพันธุ์แล้ว พวกมันจะทำอะไรได้อีก? ยิ่งไปกว่านั้น ทั้งสี่ตนนี้ยังมีสติรู้คิด ไม่อาจเอาไปเทียบกับซอมบี้ทั่วไปได้เลย
“แล้วพวกคุณคิดจะทำยังไง? ถ้าไม่ไปโจมตีมนุษย์ ถึงตอนนั้นมนุษย์ต้องหาทางกำจัดพวกคุณแน่!”
แม่ชีที่ยังไม่พูดอะไรเดินมาหยุดตรงหน้าหลี่ซิงเยว่ “ก่อนหน้านี้พวกเราก็ไม่ได้คิดอะไรไว้หรอก แต่หลังจากได้เจอนาย พวกเรากลับมีแผนขึ้นมาแล้ว!”
“เอ๊ะ? ผมก็แค่ตัวประกอบกระจอก ๆ จะทำอะไรได้?”
ทรราชปัดขี้บุหรี่ออกจากชุดสูท พ่นควันเป็นวง “มนุษย์ เอาไว้เจอกันตอนหน้า”