【ภรรยามอนสเตอร์เกิร์ลส่งให้ฟรี แค่กดปุ่ม!】
【สิทธิพิเศษกดปุ่มแล้วได้เลย!】
【เรื่องสำคัญต้องพูดสามรอบ นิยายเรื่องนี้ไม่มีแผนการลับ! ไม่มีแผนการลับ! ไม่มีแผนการลับ!】
【ขอร้องทุกคนช่วยให้คะแนนห้าดาวหน่อยนะ! มีตรงไหนไม่ชอบหรือขัดใจ ก็คอมเมนต์มาได้เลย ผู้เขียนจะรีบแก้ให้!】
……
ในชั่วขณะที่สติกลับคืนมา หลู่หยวนก็ลืมตาขึ้นทันที
สิ่งที่เห็นไม่ใช่เพดานบ้านของตัวเอง แต่เป็นห้องแคปซูลโลหะคับแคบ แสงไฟสีขาวเย็นส่องลงมาจากด้านบน อากาศอบอวลด้วยกลิ่นโอโซนจาง ๆ ปนกลิ่นโลหะ
【ยินดีต้อนรับสู่ “อยู่รอดจักรวาล”!】
【ขณะนี้ผู้เล่น 10 ล้านคนได้ผูกกับระบบเอาชีวิตรอดโดยอัตโนมัติแล้ว โปรดเอาชีวิตรอดในจักรวาลให้ได้】
【กฎของระบบมีดังนี้】
หนึ่ง ผู้เล่นแต่ละคนจะได้รับแคปซูลอวกาศพื้นฐานหนึ่งลำ เพื่อใช้เป็นจุดเริ่มต้นในการเอาชีวิตรอด
สอง โลกนี้ไม่มีคะแนนหรือสกุลเงินเสมือนในรูปแบบใด ๆ ทุกสิ่งที่จำเป็นต่อการเอาชีวิตรอด ไม่ว่าจะเป็นอาหาร น้ำ วัสดุ หรือพลังงาน ล้วนต้องได้มาจากการเก็บรวบรวม การผลิต การสำรวจ หรือการแลกเปลี่ยนกับผู้เล่นคนอื่น
สาม แคปซูลอวกาศติดตั้งเครื่องพิมพ์ 3 มิติและโต๊ะวิจัย ผู้เล่นสามารถวิจัยเพื่อปลดล็อกพิมพ์เขียวเทคโนโลยีใหม่ และใช้วัตถุดิบพิมพ์สิ่งของที่ต้องการได้
สี่ สภาพแวดล้อมในอวกาศอันตรายอย่างยิ่ง สุญญากาศ รังสี อุณหภูมิสุดขั้ว และสิ่งมีชีวิตที่ไม่ทราบชนิด ล้วนเป็นภัยคุกคามถึงชีวิต โปรดระมัดระวัง
ห้า การตายหมายถึงการถูกคัดออกอย่างถาวร ไม่มีระบบคืนชีพ
หก ช่วงคุ้มครองผู้เล่นใหม่: 72 ชั่วโมง เริ่มนับถอยหลัง: 71:59:58……】
【ขอให้ทุกคนโชคดี พวกคุณจะต้องพึ่งมัน】
การประกาศสิ้นสุดลง
ทั้งโลกตกอยู่ในความเงียบงันชั่วครู่
จากนั้นช่องโลกก็ระเบิดความวุ่นวาย
หลู่หยวนกะพริบตาปริบ ๆ
“……อ้อ”
เขาลอยนิ่งอยู่กลางอากาศ สีหน้าเรียบเฉย พลางกวาดตามองรอบตัว
ถูกต้อง ลอยอยู่กลางอากาศ
ที่นี่เป็นสภาพไร้แรงโน้มถ่วง ร่างของเขากำลังลอยเคว้งไปมาในห้องอย่างช้า ๆ โดยควบคุมไม่ได้
“เอาเถอะ ขนาดแรงโน้มถ่วงยังไม่ให้มา ขี้เหนียวจริง ๆ”
หลู่หยวนเอื้อมมือคว้าราวจับบนผนังเพื่อประคองตัวให้มั่นคง พูดตามตรง ปฏิกิริยาของเขายังทำให้ตัวเองรู้สึกว่าเหลือเชื่อ คนปกติในสถานการณ์แบบนี้ควรจะกรีดร้อง ตื่นตระหนก แตกสลาย หรืออย่างน้อยก็ด่ากราดสักสองคำไม่ใช่หรือ?
แต่หลู่หยวนไม่ได้ทำเช่นนั้น
เขาเพียงมองทุกสิ่งตรงหน้าอย่างสงบนิ่ง ด้วยสีหน้าประมาณว่า “รู้อยู่แล้วเชียว”
ช่วยไม่ได้ อ่านนิยายเว็บมากเกินไป
ไม่ว่าจะเป็นวันสิ้นโลก พลังวิญญาณฟื้นคืน การข้ามไปต่างโลก หรือระบบเข้าสิง……พล็อตแนวนี้ที่เขาไถอ่านบนแพลตฟอร์มโม่เจี่ยมีไม่ต่ำกว่าพันเรื่อง อย่างน้อยก็แปดร้อย เปิดฉากแบบนี้ ต่อให้หลับตาเขาก็เดาทิศทางเนื้อเรื่องหลังจากนี้ได้:
เริ่มจากงุนงงแล้วตื่นตระหนก ต่อมาก็ถูกบังคับให้ยอมรับความจริง สุดท้ายก็ผงาดขึ้นมาฟาดหน้าคนที่เคยดูถูก
เชยชะมัด
ดังนั้นเขาจึงตัดสินใจกระโดดข้ามสามขั้นตอนแรก แล้วเข้าสู่โหมดเอาชีวิตรอดทันที
“คุณลุงหลู่หยวนใช้เวลาเพียง 0.01 วินาที ก็ยอมรับความจริงที่ว่าตัวเองถูกส่งเข้ามาในเกมเอาชีวิตรอดแบบนิยายเว็บสุดคลาสสิกแล้ว”
หลังจากชมตัวเองเสร็จ เขาก็เริ่มสำรวจสภาพแวดล้อมรอบตัวอย่างจริงจัง
นี่คือแคปซูลอวกาศขนาดเล็กรูปทรงแคปซูล ภายในจัดวางเป็นรูปตัวแอล
ห้องควบคุมอยู่ซ้ายสุด หลู่หยวนถีบผนังออกแรงส่งตัวเองลอยไปยังจุดนั้น แผงควบคุมเต็มไปด้วยปุ่มและหน้าจอ ทว่าไม่มีสัญญาณพลังงานแม้แต่น้อย บนหน้าปัดมีข้อความสีแดงแสดงอยู่อย่างชัดเจน: 【พลังงานไม่เพียงพอ ไม่สามารถเริ่มระบบได้】
“เอาละ รถไม่มีน้ำมัน”
ถัดจากห้องควบคุมคือห้องพักอาศัย จะเรียกว่าห้องพักก็เถอะ แต่สภาพช่างขัดสนเหลือเกิน มีเพียงถุงนอนที่แขวนอยู่บนผนังกับกล่องเก็บของที่ยึดติดไว้ตรงมุมห้อง ไม่มีเตียง ไม่มีโต๊ะ แม้แต่ชักโครกก็ไม่มี
“สภาพความเป็นอยู่แบบนี้……” มุมปากหลู่หยวนกระตุก “ยังแย่กว่าหอพักสมัยมัธยมปลายของฉันอีก”
ลอยลึกเข้าไป ห้องที่สามคือห้องเครื่องยนต์และห้องผลิตออกซิเจน พื้นที่ตรงนี้กว้างขึ้นเล็กน้อย กลางห้องมีอุปกรณ์โลหะขนาดมหึมาตั้งตระหง่านอยู่ เต็มไปด้วยท่อและระบบหล่อเย็น หลู่หยวนเข้าไปดูใกล้ ๆ แล้วข้อความจากระบบก็เด้งขึ้นมา:
【เครื่องยนต์พลังงานนิวเคลียร์ฟิชชัน | สถานะ: รอเปิดใช้งาน | แท่งเชื้อเพลิง: ใส่แล้ว ×3】
ดวงตาหลู่หยวนเป็นประกาย
นิวเคลียร์ฟิชชัน? ใส่แท่งเชื้อเพลิงไว้แล้วด้วย? นี่มันของดีชัด ๆ ขอแค่เปิดใช้งานเจ้านี่ได้ ปัญหาพลังงานและการผลิตออกซิเจนของยานทั้งลำก็จะได้รับการแก้ไขพร้อมกัน
เขาข่มความตื่นเต้นในใจไว้ แล้วลอยไปยังห้องสุดท้าย นั่นคือพื้นที่ทำงาน
ที่นี่มีอุปกรณ์อยู่เพียงสองชิ้น ดูเหมือนจะเป็นหัวใจหลักด้านการผลิตของแคปซูลอวกาศทั้งลำ
ชิ้นหนึ่งคือเครื่องพิมพ์ 3 มิติ รูปลักษณ์ล้ำยุค หัวฉีดประณีต ตอนนี้อยู่ในสถานะเตรียมพร้อม อีกชิ้นคือโต๊ะวิจัย ด้านบนมีแผงฉายภาพโฮโลแกรม แสดงแผนผังเทคโนโลยีและหัวข้อวิจัยต่าง ๆ
“เข้าใจแล้ว” หลู่หยวนพยักหน้า “เกมนี้จำลองได้สมจริงสุด ๆ ไม่มีร้านค้าระบบ ไม่มีการสังเคราะห์ในคลิกเดียว อยากได้อะไรต้องสร้างเอง”
เขาสูดหายใจลึก ก่อนเปิดหน้าต่างระบบส่วนตัว
ม่านแสงกึ่งโปร่งใสปรากฏขึ้นตรงหน้า มีหน้าตาเรียบง่ายและชัดเจน:
- คุณสมบัติส่วนตัว - โมดูลแลกเปลี่ยน - ข้อความส่วนตัว - เพื่อน - แชตกลุ่ม - ช่องโลก
หลู่หยวนกดเปิดช่องโลกตามใจ
ข้อความหลั่งไหลขึ้นมาทันที ด้วยความเร็วที่ทำให้ตาลาย:
“เชี่ย ๆ ๆ นี่มันสถานการณ์อะไรเนี่ย!!”
“ฉันอยู่ในกล่องเหล็ก! ช่วยด้วย! ฉันยังลอยอยู่เลย!”
“มีใครบอกได้ไหมว่านี่มันเรื่องอะไร? ฉันกำลังนอนอยู่แท้ ๆ! ที่บอกว่าไม่มีคะแนนหมายความว่ายังไง? ต่อไปจะซื้อของยังไง?”
“เกมเอาชีวิตรอดบ้าบออะไร ฉันจะกลับบ้าน!!!”
“มีใครอยากร่วมทีมไหม? ฉันกลัวมาก……ที่นี่บ้าเอ๊ยไม่มีอะไรเลย……”
หลู่หยวนปิดช่องโลกเงียบ ๆ
“ดีเลย คึกคักมาก แต่ไม่มีข้อมูลที่เป็นประโยชน์สักเท่าไร”
เขากดเปิดหน้าคุณสมบัติส่วนตัวอีกครั้ง แล้วก็ชะงักไป
มันต่างจากหน้าสถานะเกมที่มีตัวเลขเต็มไปหมดอย่างที่เขาคิดไว้โดยสิ้นเชิง
แทนที่ด้วยค่าสถานะหกด้าน:
【ผู้เล่น: หลู่หยวน】
【หมายเลข: CN-0048721】
- พละกำลัง: 6 (ค่าเฉลี่ยผู้ชาย: 5) - ร่างกาย: 7 (ค่าเฉลี่ยผู้ชาย: 5) - ความว่องไว: 5 (ค่าเฉลี่ยผู้ชาย: 5) - จิตใจ: 9 (ค่าเฉลี่ยผู้ชาย: 5) - วิญญาณ: 8 (ค่าเฉลี่ยผู้ชาย: 5)
【สถานะ: ปกติ | หิวเล็กน้อย | กระหายน้ำเล็กน้อย】
หลู่หยวนเลิกคิ้ว
“จิตใจกับวิญญาณสูง……” เขาพึมพำอย่างครุ่นคิด “ดูท่าที่อ่านนิยายเว็บมาก็คุ้มแล้ว ฝึกพลังจิตจนได้ผลสินะ”
เขาปิดหน้าคุณสมบัติ สายตาไปหยุดอยู่ที่ปุ่ม【เสบียงพื้นฐาน】ด้านล่างของหน้าหลัก มีข้อความบรรทัดเล็กกำกับไว้:
【ส่งกล่องเสบียงไปยังกล่องเก็บของในห้องพักอาศัยแล้ว โปรดตรวจสอบ】
“เป็นระบบระเบียบดีนี่” หลู่หยวนถีบตัวลอยกลับไปยังห้องพักอาศัย แล้วเปิดกล่องเก็บของที่ยึดติดไว้ตรงมุมห้อง
ข้างในมีกล่องโลหะสีเงินขาววางอยู่เงียบ ๆ ขนาดประมาณกล่องรองเท้า บนพื้นผิวพิมพ์โลโก้เรียบง่ายกับหมายเลขชุดหนึ่ง
“กึก”
ฝากล่องเด้งเปิดออก
ข้างในมีของหลายอย่างเรียงไว้อย่างเป็นระเบียบ:
- บิสกิตอัดแท่ง × 10 ชิ้น - น้ำบริสุทธิ์ × 5 ขวด - ชุดปฐมพยาบาล × 1 ชุด - เครื่องมืออเนกประสงค์ × 1 ชิ้น
หลู่หยวนยื่นมือออกไป กำลังจะหยิบบิสกิตอัดแท่งขึ้นมาชิ้นหนึ่ง——
แล้วเขาก็แข็งค้างไป
ตรงกลางกองเสบียง มี……แมลงตัวหนึ่งขดตัวอยู่
แมลงที่สวยมากตัวหนึ่ง
ทั่วทั้งตัวใสระยิบระยับ เปล่งแสงเรืองรองสีน้ำเงินอ่อน ราวกับแกะสลักจากไพลินชั้นยอดอย่างประณีต ลำตัวเพรียวสง่างาม ขายาวเรียวทั้งหกข้างงอเล็กน้อย บนหัวมีดวงตาประกอบสองคู่ ซึ่งกำลังเปล่งประกายคล้ายมีชีวิตชีวา
ตอนนี้แมลงตัวนั้นกำลังกอดบิสกิตอัดแท่งชิ้นหนึ่ง ใช้ปากเล็ก ๆ ของมันแทะ “กร้วม ๆ”
กัดทางซ้ายคำหนึ่ง
กัดทางขวาคำหนึ่ง
จากนั้นมันก็วางบิสกิต แล้วคลานไปข้างขวดน้ำ ยื่นหัวเข้าไปในปากขวด ก่อนจะดื่ม “อึก ๆ”
ท่าทางกับสีหน้านั้น ดูมีชีวิตสุขสบายยิ่งกว่าหลู่หยวนเสียอีก
สีหน้าของหลู่หยวนพลันมืดครึ้ม
“เสบียงของฉัน……”
แมลงเงยหน้าขึ้น ดวงตาประกอบทั้งสองคู่จ้องหลู่หยวนเขม็ง
จากนั้นมันก็ยัดบิสกิตอัดแท่งอีกชิ้นเข้าปากอย่างเชื่องช้าต่อหน้าหลู่หยวน
“กร้วม”
เสียงเคี้ยวกรอบแกรบดังก้องในห้องไร้แรงโน้มถ่วงอันเงียบงัน ชัดเสียจนชวนบาดหู
หลู่หยวน: “……”
คนหนึ่งคนกับแมลงหนึ่งตัว สบตากันอยู่เช่นนั้น