เซียวหลิ่นเอนกายพิงหัวเตียงอยู่ครึ่งหนึ่ง แผ่นหลังผ่อนเอนไปด้านหลังเล็กน้อย
หางตาเรียวเชิดขึ้น แววตาและคิ้วที่ปกติเปี่ยมด้วยความเที่ยงธรรมเผยประกายเจ้าเล่ห์อันเย้ายวนและอันตราย ริมฝีปากยกยิ้ม เสียงทุ้มต่ำแหบพร่าชวนใจสั่น “อ้อ? แล้วคุณจะเป็นราชินีอย่างไรล่ะ?”
รอยยิ้มตรงมุมปากของเขาแฝงความร้ายกาจที่ทำให้คนหน้าแดงใจเต้น
เย่หยุนถังไม่เคยเห็นเขาเป็นแบบนี้มาก่อน หัวใจพลันเต้นสะดุดไปหนึ่งจังหวะ
แก้มเธอร้อนผ่าว เธอจ้องเขาอย่างทั้งเขินทั้งโมโห “ยิ้มอะไร? ห้ามยิ้ม!”
ชายหนุ่มได้ยินแล้วก็หุบยิ้ม ทว่าในดวงตาเรียวยาวกลับมีแววสนใจมากขึ้น “งั้นให้ผมลองสัมผัสดูดีไหม ว่าคุณเป็นราชินีแบบไหน?”
ท่าทางดูแคลนเธอของเขาทำเอาเธอเข่นเขี้ยวเคี้ยวฟัน
นิ้วเรียวขาวจิ้มไหล่เขาเบา ๆ “ดูถูกฉันใช่ไหม? คอยดูเถอะ เดี๋ยวฉันจะทำให้คุณได้เห็นฤทธิ์ของราชินีเอง”
ชายหนุ่มหัวเราะเสียงต่ำอย่างเกียจคร้าน “ผมตั้งตารอเลย”
เย่หยุนถังไม่พูดอะไรต่อ เธอยื่นมือไปกระชากสาบเสื้อเขา ก้มลงกัดตรงลูกกระเดือก
แฝงความหมายเชิงลงโทษอยู่เล็กน้อย
ชายหนุ่มไม่คิดว่าเธอจะกัดลูกกระเดือก พอปลายฟันของเธอกดลงบนผิวเขาเบา ๆ เลือดทั่วร่างก็พลันสูบฉีดขึ้นไปถึงศีรษะ
แววตาที่เขามองเธอพลันมืดลึก
ช่างทรมานเสียจริง
เธอเพิ่งเริ่มแสดงเสน่ห์ของ “ราชินี” เขาก็แทบจะทนไม่ไหวแล้ว
มือใหญ่เรียวยาวที่วางต่ำอยู่ข้างกายค่อย ๆ กำแน่น
เมื่อรู้สึกว่าลมหายใจของเขาหนักขึ้น เธอก็เงยหน้าขึ้นจากลูกกระเดือก “เพิ่งเริ่มเอง ทำไมตัวสั่นล่ะ?”