หลังจากกินเกี๊ยวเสร็จ เย่โม่ก็ลากเซียวหลิ่นไปเล่นไพ่ที่ห้องนั่งเล่น
เย่หยุนถังยืนดูอยู่ข้าง ๆ ครู่หนึ่ง เมื่อเห็นว่าเซียวหลิ่นเข้ากับครอบครัวของเธอได้ดี มุมปากก็ยกขึ้นเป็นรอยยิ้ม «กินส้มไหม?»
เซียวหลิ่นพยักหน้า «อืม»
เย่หยุนถังหยิบส้มมาปอกเปลือก แล้วยื่นให้เซียวหลิ่น
เซียวหลิ่นไม่ได้รับ เขายื่นมือไปหยิบไพ่นกกระจอกแผ่นหนึ่ง ก่อนหันมามองเย่หยุนถัง «ป้อนผมสิ»
ขนตายาวของเย่หยุนถังไหวระริก แม้จะเขินอายอยู่บ้างเมื่อต้องทำต่อหน้าทุกคน แต่เธอก็ยังป้อนส้มหนึ่งกลีบเข้าปากเขา
แววตาคมลึกของชายหนุ่มเจือรอยยิ้มอ่อนโยน
ลูกพี่ลูกน้องชายหญิงที่นั่งอยู่รอบโต๊ะไพ่เห็นภาพนี้เข้า ต่างทำสีหน้าราวกับถูกความหวานเลี่ยนเล่นงาน
«โอ๊ย แบบนี้ใครจะทนไหว!»
«วันนี้พวกเรามากินอาหารหมาโดยเฉพาะเลยใช่ไหมเนี่ย!»
«มีใครป้อนส้มให้ฉันสักกลีบไหม?»
เย่หยุนถังเดินตรงเข้าไปยัดส้มหนึ่งกลีบใส่ปากลูกพี่ลูกน้องหญิงทันที
ทุกคนหัวเราะครื้นเครงกันทั้งวง
เหลืออีกยี่สิบนาทีก็จะถึงเที่ยงคืน พวกเด็ก ๆ คว้าดอกไม้ไฟวิ่งออกไปข้างนอก
พื้นลานปูด้วยหิมะขาวพร่างชั้นหนึ่งแล้ว
เซียวหลิ่นจูงเย่หยุนถังไปยังมุมหนึ่ง ทั้งคู่ย่อตัวลงบนพื้นหิมะ เขาปั้นตุ๊กตาหิมะตัวเล็กให้เธอ
หัวกลม แขนเรียว แถมยังปั้นจมูกเล็ก ๆ ให้ด้วย
เย่หยุนถังยิ้มจนดวงตาโค้ง «ว้าว น่ารักจัง»
เธอหยิบโทรศัพท์ออกมา เอาหน้าเข้าไปใกล้ตุ๊กตาหิมะแล้วถ่ายรูปหนึ่งใบ
ถ่ายเสร็จ เธอก็หันไปมองชายหนุ่ม «เหมือนเรายังไม่เคยถ่ายรูปเซลฟี่ด้วยกันเลยนะ»