เซียวหลิ่นพาเย่หยุนถังมาที่สวนสนุกอีกครั้ง
สวนสนุกใกล้จะปิดให้บริการแล้ว จู่ ๆ เสียงประกาศก็ดังขึ้นว่า คืนนี้จะมีการแสดงดอกไม้ไฟ
เย่หยุนถังหันไปมองชายหนุ่มร่างสูงหล่อเหลาข้างกาย ดวงตาคู่งามกะพริบเบา ๆ “การแสดงดอกไม้ไฟนี่ คุณเตรียมไว้ให้ฉันหรือเปล่า”
เซียวหลิ่นครางรับเสียงต่ำ “เดิมทีมีทั้งไฟประดับและการเหมาสวนสนุก แต่วันนี้เตรียมไม่ทันแล้ว เลยได้แค่ดูดอกไม้ไฟสักชุด”
เย่หยุนถังเข้าใจขึ้นมาทันที เมื่อวานเขาตั้งใจจะมาสารภาพรักที่สวนสนุกนี่เอง
เสียงดังสนั่น ดอกไม้ไฟสีส้มแดงเบ่งบานกลางท้องฟ้า
เย่หยุนถังเงยหน้าขึ้น ดวงตางดงามราวกับมีแสงดาวส่องประกายอยู่เต็มเปี่ยม
สายตาของเซียวหลิ่นไม่ได้จับจ้องดอกไม้ไฟอันเจิดจ้า หากกลับมองเย่หยุนถังอย่างลึกล้ำเป็นพิเศษ มองใบหน้าของเธอที่ถูกแสงสว่างแต้มเป็นสีแดงระเรื่อ ลูกกระเดือกของเขาขยับขึ้นลงอย่างห้ามไม่อยู่
หลังการแสดงดอกไม้ไฟจบลง เย่หยุนถังสบตาเซียวหลิ่น รอยยิ้มปรากฏบนใบหน้าเล็กที่งดงามสดใส “สวยมาก”
สายตาของทั้งคู่ประสานกัน ใบหน้าหล่อเหลาเปี่ยมความองอาจและเย็นชาของเซียวหลิ่นเผยความประหม่าให้เห็นได้ยาก เขาสูดหายใจลึกก่อนถามว่า “หยุนถัง คุณยอมเป็นแฟนผมไหม”
นับตั้งแต่รู้จักกันมา นี่เป็นครั้งแรกที่เขาเรียกเธอว่าหยุนถัง
ลำคอของเขาตึงเล็กน้อย น้ำเสียงทุ้มต่ำและแหบพร่า “มันกะทันหันไปหน่อย ผมไม่ได้เตรียมดอกไม้หรือพิธีการยิ่งใหญ่ หวังว่าคุณจะไม่ถือสา”
ที่จริงเขาเตรียมคำพูดสารภาพรักไว้มากมาย แต่พอเผชิญหน้ากับเธอจริง ๆ กลับประหม่าเสียจนทำตัวไม่ถูก ไม่รู้จะพูดอะไรดี