เย่หยุนถังแทบพูดไม่ออกเพราะความดื้อรั้นของผู้ชายคนนี้
เธอไปคิดได้ยังไงว่าเขาไม่ใช่ผู้ชายประเภทที่ตามตื๊อไม่เลิกรา?
ก็เพราะเธอเคยแอบตามเขาไป และได้ยินตอนที่ไป่ชูเหวยบอกเลิกกับเขา ทั้งยังเห็นสีหน้าและคำตอบของเขาด้วย
เขาเย็นชาเกือบจะโหดร้าย ไม่มีแม้แต่เศษเสี้ยวของความอาลัยอาวรณ์
ทั้งที่ไป่ชูเหวยเป็นฝ่ายนอกใจแท้ ๆ แต่เธอกลับถูกความเย็นชาไร้หัวใจของเขาทำให้โกรธจนร้องไห้
เขากับไป่ชูเหวยเป็นเพื่อนเล่นกันมาตั้งแต่เด็ก คบหากันมาหลายปี ตอนเลิกกันเขายังไม่อาลัยอาวรณ์สักนิด แล้วเธอจะนับเป็นอะไรได้?
“เรื่องที่ควรพูดก็พูดกันหมดแล้ว ฉันลงไปก่อนนะ”
เย่หยุนถังหันหลังคิดจะเดินออกไป แต่ในวินาทีถัดมา ข้อมือก็ถูกผู้ชายจับเอาไว้แน่น
ร่างบอบบางของเธอถูกแรงมหาศาลดึงกลับไป จนชนเข้ากับอกกว้างแข็งแรงของเขา
ปลายจมูกของเย่หยุนถังเจ็บแปลบ ดวงตาหางหงส์แสนงดงามเอ่อคลอด้วยม่านน้ำบาง ๆ เป็นประกายชุ่มฉ่ำชวนมองโดยไม่รู้ตัว
เธอกำมือเป็นหมัด แล้วทุบไหล่ผู้ชายแรง ๆ หลายครั้ง “ปล่อยนะ!”
มือใหญ่ของผู้ชายโอบเอวด้านหลังของเย่หยุนถังไว้ แล้วดึงเธอเข้ามาใกล้อย่างเอาแต่ใจ ร่างของทั้งสองแนบชิดกันสนิท
เขาก้มมองเธอ น้ำเสียงแหบพร่าถามว่า “เธอไม่มีความรู้สึกกับฉันแล้วจริง ๆ เหรอ?”
เย่หยุนถังรู้สึกหนังศีรษะชาไปหมด
คำถามแบบนี้ช่างไม่เหมือนสิ่งที่เขาจะถามออกมาได้เลย
ใบหน้าเคร่งขรึมเย็นชาของเขาอยู่ใกล้เธอมาก ตอนพูด ลมหายใจอุ่นร้อนก็พัดปะทะใบหน้า
ทั้งอันตรายและเย้ายวน
เย่หยุนถังร้องในใจว่าแย่แล้ว