เซียวหลิ่นยืนอยู่ข้างแปลงดอกไม้ใต้โรงแรม ก้มมองโทรศัพท์ในมือ
ส่งข้อความไปแล้ว แต่เย่หยุนถังไม่ได้ตอบกลับ
เซียวหลิ่นเงยหน้าขึ้น มองไปยังชั้นที่ห้องพักของเธอตั้งอยู่แวบหนึ่ง
“หมอนิติเวชเชิน หมอนิติเวชเย่จะลงมากินมื้อดึกไหม”
“เธอเพิ่งตอบข้อความผม บอกว่าเหนื่อยนิดหน่อย อยากพักผ่อนเร็ว ๆ”
เซียวหลิ่นหันกลับไปมอง
เสิ่นเยี่ยนกำลังคุยกับเพื่อนร่วมงานของเขา
“กลับถึงเมืองแล้วผมค่อยนัดเธออีกที”
“หมอนิติเวชเชินเก่งขนาดนี้ ถ้าอยากจีบใครก็น่าจะไม่ยากหรอก”
“เธอไม่เหมือนคนอื่น”
ทั้งสองเดินห่างออกไปเรื่อย ๆ เซียวหลิ่นไม่ได้ยินแล้วว่าพวกเขาพูดอะไรกันต่อ
เซียวหลิ่นก้มมองโทรศัพท์อีกครั้ง
เธอตอบข้อความของเสิ่นเยี่ยน แต่ไม่ตอบข้อความของเขา
เซียวหลิ่นกัดฟันกรอด ก่อนหมุนตัวเดินจากไป
……
เย่หยุนถังนอนเล่นโทรศัพท์อยู่บนเตียง
จู่ ๆ ท้องก็ร้องโครกครากขึ้นมาหลายครั้ง
เธอยื่นมือไปลูบท้อง
ไม่ได้กินมื้อเย็น ตอนนี้เลยหิวนิดหน่อย
เธอกำลังจะส่งข้อความหาเสี่ยวเหวย ให้ซื้อของกินกลับมาให้ เสียงกริ่งประตูก็ดังขึ้นกะทันหัน
เย่หยุนถังเปิดประตู เห็นเซียวหลิ่นยืนอยู่ด้านนอก
เซียวหลิ่นยื่นถุงให้เธอ “คุณไม่ได้กินมื้อเย็น ผมเลยไปขอให้ครัวโรงแรมผัดข้าวผัดไข่ให้คุณ”
เย่หยุนถังยังไม่ทันได้พูดอะไร ชายหนุ่มก็ยัดถุงใส่มือเธอแล้วหันหลังเดินจากไป
เมื่อแผ่นหลังของเขาลับตาไปแล้ว เย่หยุนถังถึงได้ละสายตากลับมา
หลังปิดประตู เธอก็หยิบข้าวผัดไข่ออกจากถุง
เมื่อเปิดฝากล่อง กลิ่นน้ำมันร้อน ๆ ผสมกับกลิ่นหอมของไข่และเนื้อก็ลอยออกมา