กลับถึงบ้าน เมื่อรู้ว่าเย่หยูหางรังแกเย่โม่ ใบหน้าสวยเย็นชาของเย่หยุนถังก็ขรึมลงทันที
“เขากล้าดียังไง ฉันจะไปคิดบัญชีกับเขา!”
เย่โม่รีบดึงเย่หยุนถังไว้ แล้วเขียนเรื่องราวทั้งหมดลงในโทรศัพท์
ทั้งยังบอกเย่หยุนถังว่าเซียวหลิ่นช่วยเขาไว้ แถมยังบังคับให้เย่หยูหางกับพวกก้มตัวเก้าสิบองศาเพื่อขอโทษ
“พี่ชายบอกว่าถ้าต่อไปพวกเขารังแกฉันอีก ให้ไปหาเขาได้ ฉันเพิ่มวีแชทเขาแล้ว”
มุมปากเย่หยุนถังกระตุก
น้องชายเธอเพิ่มวีแชทของเซียวหลิ่นได้ง่าย ๆ แบบนั้นเลยหรือ?
ก่อนหน้านี้เธอทั้งเพิ่มวีแชทเขา แถมยังไปเคาะประตูห้องเขาด้วยตัวเอง แต่เขากลับทำเป็นไม่สนใจ เย็นชาและหยิ่งยโสสุด ๆ
ช่างเถอะ เห็นแก่ที่เขาช่วยน้องชายไว้ เธอจะไม่ถือสาเรื่องพวกนั้นก็แล้วกัน
“พี่สาว พี่ชายเป็นคนดีจริง ๆ นะ”
เย่หยุนถังพยักหน้าเงียบ ๆ
หากไม่นับเรื่องอื่น เซียวหลิ่นก็เป็นคนดีที่หาได้ยากจริง ๆ
ภาพเขาในชุดเครื่องแบบตำรวจผุดขึ้นมาในหัวโดยไม่รู้ตัว ดูสุขุมเคร่งขรึมและน่าเกรงขาม เปี่ยมด้วยความเที่ยงธรรม ทั้งการอบรมและค่านิยมที่ดีล้วนฝังลึกถึงกระดูก
เย่หยุนถังพลันเริ่มตระหนักว่าตัวเองทำผิด เธอไม่ควรไปยั่วเย้าผู้ชายที่ซื่อตรงขนาดนั้น
ที่เขาดีกับไป่ชูเหวย ก็ยิ่งแสดงให้เห็นว่าเขาเป็นผู้ชายที่รักมั่นและจริงจัง
แล้วเธอมีสิทธิ์อะไรไปเยาะเย้ยหรือปฏิเสธเขากัน?
เมื่อซ่งซวนรู้ว่าเซียวหลิ่นช่วยเย่โม่ไว้ เธอก็รีบพูดกับเย่หยุนถังว่า “ถังถัง แกบอกว่าใต้เท้าเซียวพักอยู่ฝั่งตรงข้ามอพาร์ตเมนต์ที่แกเช่าไม่ใช่เหรอ? วันนี้แม่ทำเกี๊ยวไว้ เดี๋ยวตอนกลับไปแกเอาไปให้หัวหน้าเซียวสักสองกล่อง ถามเขาด้วยว่าวันไหนว่าง แม่อยากเชิญเขามากินข้าวที่บ้านสักมื้อเพื่อขอบคุณ”