สีหน้าของจี้เฉินไม่มีความสำนึกผิดแม้แต่น้อยที่ฆ่าคน กลับมีแต่ความดื้อรั้นที่คิดว่าตัวเองถูกต้องเต็มประดา
“พวกนั้นสมควรตายแล้ว ฉันไม่ได้ทำผิด ฉันแค่ลงทัณฑ์แทนสวรรค์! ถ้าฉันมีค่านิยมผิดเพี้ยน เป็นคนเลวจริง ทำไมฉันถึงมีแฟนคลับตั้งหลายสิบล้านคนล่ะ?”
พูดจบ เขาก็กวาดตามองเซียวหลิ่นอย่างดูแคลน “พวกคุณรีบปล่อยฉันไปซะ ไม่อย่างนั้นถ้าแฟนคลับของฉันก่อเรื่องขึ้นมา แค่ถล่มเว็บไซต์ทางการของพวกคุณยังถือว่าเรื่องเล็ก แฟนคลับที่อายุน้อยกว่านี้อาจรับความกระทบกระเทือนไม่ไหวจนคิดสั้น พวกคุณคงไม่อยากเห็นชีวิตที่ยังมีลมหายใจต้องดับสูญไปทีละคนหรอกใช่ไหม? พวกตำรวจชั้นผู้น้อยอย่างพวกคุณ แบกรับความรับผิดชอบใหญ่โตขนาดนั้นไหวหรือ?”
เซียวหลิ่นมองจี้เฉินที่ถึงตอนนี้ก็ยังคิดหาข้อแก้ตัว สายตาของเขาคมกริบเย็นเยียบยิ่งขึ้น “จี้เฉิน นายช่างไม่รู้อะไรเสียเลยจริง ๆ หนึ่ง กฎหมายไม่มีทางเข้าข้างฆาตกรคนไหนเพียงเพราะมีแฟนคลับมากมาย ฆ่าคนก็ต้องชดใช้ด้วยชีวิต เป็นเรื่องสมเหตุสมผลอยู่แล้ว เหตุผลบิดเบี้ยวของนายไม่มีค่าอะไรเลยเมื่ออยู่ต่อหน้ากฎหมาย สอง ถ้าแฟนคลับของนายทำเรื่องสุดโต่งจริง ต้นเหตุก็คือนาย ไอดอลฆาตกร ไม่ใช่หน่วยงานบังคับใช้กฎหมาย สาม การข่มขู่เจ้าหน้าที่ตำรวจมีแต่จะเพิ่มโทษให้นาย แฟนคลับไม่ใช่เครื่องรางคุ้มภัยของนาย เมื่อนายก่ออาชญากรรม ก็ต้องรับโทษตามกฎหมาย! ฉันบอกไปแล้วว่า ฟ้ากว้างแหจับ หลุดรอดไปไม่ได้สักคน”
เมื่อจี้เฉินรู้ตัวว่าตนไม่มีทางหนี มีเพียงทางตายเท่านั้น สีเลือดบนใบหน้าก็จางหายไปอย่างรวดเร็ว
เขากำมือทั้งสองข้างแน่น อารมณ์พลุ่งพล่านจนควบคุมตัวเองไม่อยู่ “คุณตำรวจ ผมไม่อยากตาย ขอให้โอกาสผมอีกสักครั้ง ผมยินดีบริจาคทรัพย์สินทั้งหมดให้คนที่ต้องการ ผมยินดีใช้ชีวิตที่เหลือชดใช้ความผิด...”
เซียวหลิ่นไม่สนใจจี้เฉิน เขาเดินออกจากห้องสอบสวนด้วยใบหน้าเย็นชาราวน้ำแข็ง
ตำรวจเผยแพร่ประกาศความคืบหน้าคดีบนเว็บไซต์ทางการทันที โดยแจกแจงเวลา แรงจูงใจ ขั้นตอนการก่อเหตุ ตลอดจนหลักฐานสำคัญของจี้เฉินไว้อย่างครบถ้วน