“พรุ่งนี้ว่างไหม”
เย่หยุนถังถือโทรศัพท์เดินออกไปที่ระเบียง
เธอโทรวิดีโอหาเซียวหลิ่นทันที
โทรศัพท์ดังอยู่ครู่หนึ่งกว่าจะมีคนรับสาย
เซียวหลิ่นเพิ่งอาบน้ำเสร็จ เขาสวมเสื้อยืดลายพรางเดินออกมาจากห้องน้ำ
ผมเปียกชุ่ม ปลายผมยังมีหยดน้ำไหลลงมา
มือหนึ่งถือโทรศัพท์ อีกมือใช้ผ้าขนหนูเช็ดผม
ใบหน้าบนหน้าจอมีโครงหน้าคมชัด แข็งกระด้างราวกับถูกสลักด้วยมีด
เย่หยุนถังจ้องมองใบหน้าคมคายลุ่มลึกของชายหนุ่ม ก่อนยกริมฝีปากแดงขึ้นเป็นรอยยิ้มยั่วเย้า “หัวหน้าเซียวคิดถึงฉันหรือเปล่า”
ดวงตาคมกริบของเซียวหลิ่นดำสนิท ใบหน้าหล่อเหลานิ่งขรึมเย็นชา “ไม่ใช่ว่าจะให้ฉันชดใช้ค่าเสื้อผ้าให้คุณเหรอ”
เย่หยุนถังนึกถึงชุดว่ายน้ำที่เขาฉีกขาดในคืนนั้น
ช่วงนี้เธอยุ่งกับคดีของจี้เฉินจนเกือบลืมเรื่องนี้ไปแล้ว
เขายังรักษาคำพูดดีนี่นา
“พรุ่งนี้สิบโมงเช้า เจอกันที่ห้างนะ”
เซียวหลิ่นพยักหน้า
เขาเพิ่งจะวางสาย เย่หยุนถังก็ส่งสายตายั่วยวนมาให้ “เมื่อกี้ฉันคุยกับเหมิงเหมิง เธอบอกว่าอยากให้คุณเป็นพี่เขย”
เซียวหลิ่น “……”
“ฉันบอกให้เธอเลิกจิ้นมั่ว ๆ แล้วล่ะ เพราะคุณชอบสวมเขาให้คนอื่น ฉันไม่อยากให้น้องมีพี่เขยที่ชอบสวมเขาหรอก”
เซียวหลิ่นกัดฟันกรอด “เย่หยุนถัง!”
“ราตรีสวัสดิ์นะคะ หัวหน้าสวมเขา~”
เซียวหลิ่น “……”
……
วันรุ่งขึ้น สิบโมงเช้า
เย่หยุนถังพบเซียวหลิ่นที่หน้าประตูห้าง
วันนี้เขาสวมเสื้อยืดสีเขียวทหารกับกางเกงคาร์โก้สีเข้ม
สุขุม หล่อเหลา เคร่งขรึม และเปี่ยมด้วยความเที่ยงธรรม
เพียงแค่ยืนอยู่ตรงนั้นโดยไม่ต้องทำอะไร ก็มีเสน่ห์เฉพาะตัวแล้ว