ไป่ชูเหวยมีใบหน้าสะอาดบริสุทธิ์และน่าสงสาร ทั้งยังมีความงามบอบบางที่ชวนให้ผู้ชายเกิดสัญชาตญาณอยากปกป้อง
ขณะนี้เธอแหงนคอยาวระหงขึ้น ดวงตากลมโตดำขาวชัดเจนฉ่ำวาวมองหัวหน้าเซียว “บ้านที่หยานติ้งเอี๋ยเครื่องหนึ่ง เดิมทีตั้งใจจะใช้เป็นเรือนหอของเรา แต่ตอนนี้เราแยกทางกันแล้ว บ้านหลังนี้คุณจ่ายเงินเต็มจำนวนและตกแต่งเองทั้งหมด ตอนนี้คุณจะเอาคืนไหม”
ดวงตาและคิ้วของเซียวหลิ่นเย็นชาเคร่งขรึม มองไม่เห็นอารมณ์เปลี่ยนแปลงแม้แต่น้อย เขาตอบเสียงเรียบว่า “ไม่เอาคืน”
แววยินดีวาบผ่านดวงตากลมโตของไป่ชูเหวย เธอกัดริมฝีปากเบา ๆ “เซียวหลิ่น ฉันเป็นฝ่ายผิดกับคุณ ไม่คิดเลยว่าคุณจะไม่โทษฉัน แถมยังดีกับฉันขนาดนี้ ในใจคุณยังมีฉันอยู่ใช่ไหม”
เย่หยุนถังพลันไม่อยากฟังต่ออีกแล้ว
เธอไม่คิดจริง ๆ ว่าเซียวหลิ่นจะมีความรู้สึกลึกซึ้งต่อไป่ชูเหวยขนาดนี้
ทั้งที่ไป่ชูเหวยทรยศเขาแท้ ๆ เขาก็ยังเต็มใจทุ่มเททุกอย่างให้เธอ
ด้วยเงินเดือนหัวหน้าสืบสวนอย่างเขา คงต้องเก็บเงินอยู่นานกว่าจะซื้อบ้านที่หยานติ้งเอี๋ยเครื่องหนึ่งได้ทั้งหลัง แถมยังตกแต่งอีก
ไม่แปลกที่ไม่ว่าเธอจะยั่วยวนเขาอย่างไร เขาก็ปฏิเสธซ้ำแล้วซ้ำเล่า
ผู้ชายที่ยึดมั่นในความถูกต้อง ซื่อตรงแข็งแกร่งดั่งเหล็กกล้าในการทำงานแบบนี้ หากไม่ได้รักใครมากเกินไป จะยอมให้ผู้หญิงคนนั้นทรยศตัวเอง แล้วยังยกบ้านที่ทุ่มเทแรงกายแรงใจทั้งหมดสร้างขึ้นให้ได้อย่างไร!
ความคิดที่จะยั่วยวนเขาเล่น ๆ ในใจของเย่หยุนถังพลันมลายหายไปจนหมดสิ้น