ดวงตาดำเรียวยาวของเซียวหลิ่นฉาบด้วยความเย็นเยียบ เขาใช้ฝ่ามือใหญ่บีบคางเย่หยุนถังแน่น “ทำไมทุกอย่างต้องเป็นไปตามที่เธอพูด? อยากยั่วก็ยั่ว ไม่อยากยั่วก็เลิก ฉันเป็นของเล่นของเธอหรือไง?”
อกเขาขยับขึ้นลงเล็กน้อย หางตาแดงก่ำ เห็นได้ชัดว่าเธอทำให้เขาโมโหไม่น้อย
เย่หยุนถังไม่เข้าใจว่าเขาโมโหอะไร เธอเลิกยั่วเขาแล้ว เขาไม่ควรจะดีใจหรือไง?
ช่วงนี้เขาต่อต้านการยั่วยวนของเธอมาตลอด
คางถูกเขาบีบจนเจ็บ เธออยากปัดมือใหญ่นั่นออก แต่เขากลับก้มหน้าลงมาจูบเธออย่างดุดันรุนแรง
จูบนี้เต็มไปด้วยความเกรี้ยวกราด
ริมฝีปากของเย่หยุนถังถูกเขาขบเคี้ยวจนเจ็บ ในปากมีรสคาวเลือดคล้ายสนิมเหล็ก
เธอยกมือทั้งสองข้างดันอกเขา แล้วออกแรงผลัก
แต่เขากลับเหมือนภูเขาลูกมหึมา ไม่ขยับเขยื้อนแม้แต่น้อย
เขาแงะริมฝีปากของเธอ ก่อนบุกจู่โจมเข้ามาอย่างไม่ปรานี
ลมหายใจถูกช่วงชิงจนเธอหายใจไม่ทัน มือทั้งสองที่ดันอกเขาจึงออกแรงมากขึ้น
“อื้อ… เซียวหลิ่น คุณเป็นบ้าอะไร?”
กล้ามเนื้อบริเวณอกและแขนของเขาเกร็งนูนขึ้นทั้งหมด
เขาราวกับไม่ได้ยินเสียงเธอ และไม่รู้สึกถึงการต่อต้านของเธอ
โทสะที่บอกไม่ถูกในอกกลืนกินเหตุผลของเขาจนหมดสิ้น
ฝ่ามือใหญ่ที่โอบเอวเธออยู่สอดเข้าไปใต้ชายเสื้อ
ปลายนิ้วหยาบกร้านไล้ผ่านผิวขาวราวหิมะบนแผ่นหลังของเธอ
เย่หยุนถังสะท้านวาบ เธอเบิกตากว้าง มองชายตรงหน้าอย่างไม่อยากเชื่อ “คุณจะทำอะไร?”
เขากัดมุมปากเธอ น้ำเสียงต่ำแหบ “เธออยากทำมาตลอดไม่ใช่หรือไง งั้นฉันจะสนองให้!”
พูดจบ จูบของเขาก็เคลื่อนจากมุมปากลงมาที่ลำคอขาวเรียวของเธอ