“เด็กในท้องของคุณไม่ใช่ลูกของเซวี่ยไป่เหนียนเลยสักนิด เขาเป็นโรคไม่มีอสุจิ ชาตินี้ไม่มีทางทำให้ผู้หญิงคนไหนท้องได้!”
หลินเชียนเชียนตัวแข็งทื่อ รูม่านตาขยายกว้าง เธอมองเจียงหนิงอย่างไม่อยากเชื่อ
ผ่านไปครู่ใหญ่ เธอถึงกรีดเสียงโต้กลับ “นังเมียแก่ แกโกหก! ศาสตราจารย์บอกฉันแล้วว่าคนที่ไม่มีไข่คือแก แกต่างหากที่มีลูกไม่ได้!”
เจียงหนิงมองหลินเชียนเชียนที่อวดดีและวางอำนาจ แววตาเต็มไปด้วยความเศร้าสลด มุมปากยกขึ้นเป็นรอยยิ้มหยัน “ตอนผลตรวจสุขภาพออกมา ผลระบุว่าเขาเป็นโรคไม่มีอสุจิ ฉันรักเขามากเกินไป รู้ว่าเขาถือตัวและกลัวว่าเขาจะรับไม่ได้ ก็เลยแอบแก้ผลตรวจ ฉันคิดว่าถ้าเราใช้ชีวิตเป็นคู่สามีภรรยาไม่มีบุตร เขาก็คงยังรักฉันดีเหมือนเดิม ไม่นึกเลยว่า—”
เจียงหนิงหยิบใบผลตรวจสุขภาพที่เหลืองเก่าออกมาจากกระเป๋าเสื้อ
หลินเชียนเชียนรับไปดู แล้วในหัวก็อื้ออึงไปหมด
“คุณเป็นฝ่ายไปจากเขาเถอะ!” แม้เคยเป็นสามีภรรยากัน ต่อให้ถึงตอนนี้ เจียงหนิงก็ยังฝันว่าเธอจะกลับไปคืนดีกับเซวี่ยไป่เหนียนได้
หลังหลินเชียนเชียนจากไป เธอจะบอกความจริงกับเซวี่ยไป่เหนียน
แต่เธอไม่คิดเลยว่า เมื่อรู้ความจริงแล้ว หลินเชียนเชียนจะคิดฆ่าเธอ
หลินเชียนเชียนยัดใบผลตรวจใส่กระเป๋าตัวเองอย่างลนลาน จ้องเจียงหนิงที่ซีดเซียวอ่อนแรงเขม็ง ก่อนแววตาจะวูบไหวด้วยจิตสังหารบ้าคลั่ง
ขอเพียงเจียงหนิงตาย เซวี่ยไป่เหนียนก็จะไม่มีวันรู้ว่าเด็กในท้องไม่ใช่ลูกของเขา
หลินเชียนเชียนหยิบที่เขี่ยบุหรี่คริสตัลบนโต๊ะน้ำชา แล้วฟาดใส่ศีรษะเจียงหนิงอย่างแรง
เพราะกลัวเกินไป เธอจึงฟาดไม่แรงนัก เจียงหนิงยื่นมือมาคว้าเธอ
เธอตกใจจนขาอ่อน สมองว่างเปล่าไม่รู้ว่าจะทำอย่างไร ในจังหวะนั้นเอง เฉินวั่ง แฟนหนุ่มของเธอก็เข้ามา
เฉินวั่งแย่งที่เขี่ยบุหรี่จากมือเธอไปอย่างรวดเร็ว ก่อนฟาดใส่ศีรษะเจียงหนิงปัง ๆ หลายครั้ง