เซียวหลิ่นยื่นกระดาษจดหมายไปตรงหน้าโจวซีวที่ขดตัวอยู่บนพื้น น้ำเสียงเย็นเยียบและเข้มงวด “จดหมายฉบับนี้ แกเป็นคนทำลายใช่ไหม”
รูม่านตาของโจวซีวหดเล็กลงฉับพลัน สายตาล่อกแล่กหลบเลี่ยง ไม่กล้ามองกระดาษแผ่นนั้น ริมฝีปากสั่นระริกขณะปฏิเสธ “ไม่ใช่ ผมไม่ได้ทำ! ไอ้ฆาตกรนี่เหยียบของสำคัญของผม ผมเจ็บจะตายอยู่แล้ว พวกคุณรีบส่งผมไปโรงพยาบาลเดี๋ยวนี้ ไม่งั้นพอพ่อผมมา พวกคุณจะไม่ได้เป็นตำรวจอีกต่อไปแน่!”
ก่อนหน้านี้ เฉิงเหล่ย ซ่งเช่อ และคนอื่น ๆ ยืนอยู่ด้านหลังเซียวหลิ่น ทุกคนเห็นจดหมายฉบับนั้นแล้ว
ตอนนี้พวกเขาโกรธจนแทบระเบิด
โจวซีวอาศัยว่าพ่อมีเงิน ถึงได้ทำตัวไร้กฎเกณฑ์ถึงเพียงนี้!
“หัวหน้าเซียว เขาไม่มีทางยอมรับหรอก!” เจียงซู่ถอดหมวกแก๊ป กระชากหน้ากากออก เผยใบหน้าที่เปี่ยมด้วยความเคียดแค้น “ตอนนั้นผมกลัวว่าจดหมายฉบับนี้จะถูกแย่งไป จึงตั้งใจถ่ายรูปไว้แล้วเอาไปแจ้งตำรวจที่เมืองลิ่น แต่ผลเป็นยังไงล่ะครับ ผมถูกทำลายโฉม เกือบตายด้วยซ้ำ ไม่มีใครช่วยเป็นที่พึ่งให้คนธรรมดาอย่างพวกเราเลย”
เจียงซู่ปาดน้ำตาที่ไหลออกจากหางตา “ตระกูลโจววางอำนาจบาตรใหญ่ในเมืองลิ่นเกินไป พวกเขาไม่เคยเห็นกฎหมายอยู่ในสายตา ผมไม่กล้าใช้ตัวตนเดิมใช้ชีวิตต่อไป ทำได้แค่ปกปิดชื่อแซ่ เปลี่ยนใบหน้า เปลี่ยนตัวตน แล้วมีชีวิตรอดมาจนถึงวันนี้”
“ผมรู้ว่าจ้าวเจียซู่กับลัวจื่อหลิ่นย้ายมาเรียนที่เมืองเย่เฉิง ผมคิดหาทางจัดการพวกเขาทั้งสองคนก่อนมาโดยตลอด ผมแอบติดตามพวกเขาอยู่พักหนึ่ง จึงรู้ว่าพวกเขาชอบแอบหนีออกจากโรงเรียนไปเล่นอินเทอร์เน็ต เลยไปทำงานเป็นพนักงานดูแลร้านอินเทอร์เน็ตคาเฟ่ที่พวกเขาไปประจำ”