โจวซีวเห็นจิตสังหารในดวงตาของชายหนุ่ม รูม่านตาหดตัวอย่างรุนแรง “ผะ...ผมไม่รู้ว่าคุณกำลังพูดเรื่องอะไร ผมไม่เคยทำให้ใครตาย...”
ชายหนุ่มกระชากผมของโจวซีว แล้วกดเขาลงตรงหน้าป้ายหลุมศพ “แกกล้าพูดหรือว่าไม่ได้ทำให้พวกเขาตาย?”
ฟันของโจวซีวกระทบกันจนสั่น “คนหนึ่งกระโดดตึก คนหนึ่งกินยานอนหลับ อีกคนคลอดยากจนตกเลือดตาย เรื่องพวกนั้นเกี่ยวอะไรกับผม—อ๊าก!”
เขายังพูดไม่ทันจบ จุดที่เปราะบางที่สุดก็ถูกชายหนุ่มเหยียบลงอย่างแรง
โจวซีวเจ็บจนร้องโหยหวนอย่างน่าสยดสยอง
ชายหนุ่มเหยียบลงไปเต็มแรงขนาดนี้ ตรงนั้นของเขาคงใช้การไม่ได้ไปตลอดชีวิต
โจวซีวขดตัวเป็นกุ้ง ใบหน้าซีดขาวราวกระดาษ ตาพร่าเห็นดาวระยิบระยับ
เหงื่อเย็นชุ่มแผ่นหลังและหน้าผาก เขาจ้องชายหนุ่มด้วยดวงตาแดงก่ำ “ผมเป็นลูกชายของเศรษฐีอันดับหนึ่งในเมืองลิ่น ไม่มีใครกล้าทำกับผมแบบนี้ พ่อผมไม่มีทางปล่อยคุณไปแน่!”
ชายหนุ่มไม่มีท่าทีหวาดกลัวแม้แต่น้อย กลับเผยรอยยิ้มบิดเบี้ยวเย็นเยียบจนถึงกระดูกออกมา เขาหยิบมีดสั้นคมกริบเล่มหนึ่งขึ้น “เดิมทีผมยังคิดจะทรมานแกช้า ๆ แต่ตอนนี้เปลี่ยนใจแล้ว ขยะแบบแกไม่คู่ควรให้ผมเสียเวลา ผมจะส่งแกลงนรกไปเป็นเพื่อนพวกเขาเดี๋ยวนี้!”
พูดจบ ชายหนุ่มยกมือที่ถือมีดสั้นขึ้นสูง ก่อนแทงลงไปยังหน้าอกของโจวซีวอย่างแรง
โจวซีวหลับตาลงด้วยความสิ้นหวังและหวาดกลัว
“ฟิ้ว—”
ก้อนหินเม็ดหนึ่งพุ่งแหวกอากาศมา กระแทกเข้าที่ข้อมือของชายหนุ่มซึ่งถือมีดอยู่อย่างแม่นยำ
ชายหนุ่มเจ็บจนปล่อยมีดสั้นตกลงพื้น
เมื่อรู้ว่ามีบางอย่างผิดปกติ ชายหนุ่มก็รีบก้มลงไปเก็บมีด แต่ในตอนนั้นเอง เสียงเย็นเยียบเฉียบขาดก็ดังขึ้น “ตำรวจ! ห้ามขยับ!”
ในป่า เซียวหลิ่นนำเจ้าหน้าที่ตำรวจบุกออกมาอย่างรวดเร็ว
เซียวหลิ่นเดินนำอยู่หน้าสุด มือกำปืนแน่น ดวงตาคมกริบราวเหยี่ยว บรรยากาศรอบตัวเย็นเยียบดุจน้ำแข็ง