ฟู่สือหลี่ไม่ได้ไร้ความรู้สึกต่อเย่หยุนถังเสียทีเดียว
ตอนที่เขาถูกแขวนอยู่บนต้นไม้ เกือบถูกค้างคาวทำให้เสียโฉม ทั้งตัวราวกับดิ่งลงสู่หุบเหวลึก
ในตอนที่เขาสิ้นหวังถึงขีดสุด จู่ ๆ ก็เห็นเย่หยุนถังปรากฏตัวขึ้น
เธอสวยสง่าและองอาจ เย็นชาและหยิ่งทะนง
เขาราวกับได้เห็นนางฟ้า
ความรู้สึกที่เขาเอาแต่ละเลยมาตลอด ค่อย ๆ หวนกลับมาอีกครั้ง
“ภรรยา ตอนที่ผมหมดหนทางและหวาดกลัวที่สุด ในหัวผมคิดถึงแต่คุณ ที่ผ่านมาผมทำให้คุณผิดหวัง เป็นความผิดของผมเอง ผมสัญญาว่าต่อไปจะไม่ไปหว่านเสน่ห์ใส่ใครอีก ในสายตาและในใจจะมีแค่คุณคนเดียว”
เซียวหลิ่นกับเฉิงเหล่ยและคนอื่น ๆ ต่างเงียบงัน
ดวงตาเรียวยาวสีดำสนิทของเซียวหลิ่นเหลือบมองไปทางเย่หยุนถัง
เย่หยุนถังไม่ทันสังเกตสีหน้าของเซียวหลิ่น เธอมองฟู่สือหลี่ที่น้ำตานองหน้า แสดงความรักอย่างลึกซึ้ง ก่อนก้าวขายาว ๆ เข้าไปหาเขา
เฉิงเหล่ยลดเสียงลง “พี่หยุนถังไม่ได้คิดจะกลับไปกินหญ้าเก่าหรอกนะครับ?”
บรรยากาศในอากาศเงียบสงัดลงในชั่วพริบตา
สายตาของทุกคนต่างจับจ้องไปยังเย่หยุนถังกับฟู่สือหลี่โดยไม่ได้นัดหมาย
เมื่อเห็นเย่หยุนถังเดินเข้ามาหา แววดีใจก็ปรากฏขึ้นในดวงตาฟู่สือหลี่ “ภรรยา เราโตมาด้วยกันตั้งแต่เด็ก ถ้าไม่มีความรู้สึก คุณก็คงไม่แต่งงานกับผมหรอก ผมสาบานต่อฟ้า ต่อไปผมจะดีกับคุณแน่นอน—”
คำพูดยังไม่ทันจบ จู่ ๆ ก็มีเสียงเพียะดังขึ้น
เย่หยุนถังไม่ลังเลแม้แต่น้อย ฟาดฝ่ามือลงบนใบหน้าฟู่สือหลี่อย่างเด็ดขาดฉับไว
“คุณช่วยเลิกทำตัวขายหน้าต่อหน้าเพื่อนร่วมงานของฉันได้ไหม? ฉันไม่ใช่ถังขยะ จะไม่เก็บขยะที่เคยนอกใจฉันจนเขียวไปทั้งตัวกลับมา คุณก็เลิกใช้ฝีมือการแสดงราคาถูกของคุณมาทำให้คนอื่นขยะแขยงได้แล้ว”