ชายหนุ่มที่ยืนอยู่หน้าประตูสวมเสื้อยืดลายพรางตัวหลวม ส่วนท่อนล่างเป็นกางเกงขายาวลำลอง
ดวงตาดำเรียวยาวของเขายังปรืออยู่เล็กน้อย เห็นได้ชัดว่าเพิ่งตื่นได้ไม่นาน
ขนตายาวของเย่หยุนถังสั่นไหวเบา ๆ ความรู้สึกแปลกประหลาดวูบผ่านหัวใจ
เธอไม่คิดเลยว่าภายใต้ท่าทีเย็นชาแข็งกระด้างของเขา จะซ่อนหัวใจที่ละเอียดอ่อนเช่นนี้ไว้
“ฉันเป็นปีศาจที่หิวโหยมาเป็นร้อยปีเชียวนะ ดึกดื่นป่านนี้ หัวหน้าเซียวเสนอตัวเข้าหาถึงที่ ไม่กลัวฉันกินคุณหรือไง?”
ชายหนุ่มหรี่ตาดำลงเล็กน้อย “ประจำเดือนคุณมาอยู่ไม่ใช่เหรอ จะกินยังไง?”
เย่หยุนถังสบตาเขาครู่หนึ่ง ก่อนยื่นมือดึงเขาเข้ามาในอพาร์ตเมนต์ “โอกาสหายากแบบนี้ ฉันจะปล่อยเนื้อพระถังซัมจั๋งหลุดมือไปได้ยังไง”
หลังปิดประตู เธอก็คว้าข้อมือเขาพาเดินไปยังห้องนอนของตัวเอง
เซียวหลิ่นเหลือบมองนิ้วเรียวขาวที่จับข้อมือเขาไว้ ใบหน้าคมเข้มแข็งกร้าวของเขาพลันอ่อนโยนลงหลายส่วน
ห้องนอนของเย่หยุนถังแตกต่างจากห้องของเซียวหลิ่นที่ตกแต่งด้วยโทนสีเทาขาวเย็นชาไร้ชีวิตชีวาอย่างสิ้นเชิง เธอตกแต่งห้องให้มีสไตล์หวานแหววแบบสาวน้อย
เมื่อนำมาเทียบกับรูปลักษณ์เย้ายวนและนิสัยห้าวหาญของเธอแล้ว ช่างแตกต่างกันอย่างสุดขั้ว
ชุดเครื่องนอนของเย่หยุนถังเป็นสีชมพู
เธอแทบนึกภาพไม่ออกเลยว่าหัวหน้าหน่วยร่างสูงใหญ่ หล่อแบบดิบเถื่อนคนนี้ เมื่อล้มตัวลงนอนบนนั้นจะเป็นอย่างไร
เธอเริ่มคันไม้คันมือ อดใจรอแทบไม่ไหวแล้ว
“หัวหน้าเซียว รีบนอนลงไปสิ ฉันอยากถ่ายรูปคุณสักรูป”