ในภาพวิดีโอ โจวซีวกระชากผมหลิงซี แล้วกดเธอแนบกับกำแพง
หลิงซีเจ็บจนน้ำตาหยดกระทบพื้น เธอพยายามดิ้นรน แต่ลัวจื่อหลิ่นกลับเข้ามาจับแขนทั้งสองข้างของเธอไพล่หลัง
โจวซีวบีบแก้มหลิงซี พลางหัวเราะเย็นชา “เธอไม่รู้หรือว่าฉันเป็นใคร? ในเมืองลิ่น ฉันอยากเล่นงานใครก็ได้ ใครกล้าขัดใจคุณชายอย่างฉัน? วันนี้ฉันจะเล่นกับเธอ จะหยามเธอ จะรังแกเธอ แล้วใครจะกล้าพูดอะไรสักคำ?”
โจวซีวหยิบโทรศัพท์ออกมา เปิดวิดีโอที่ดูแล้วน่ารังเกียจจนทนมองไม่ได้
“เดี๋ยวเธอก็ต้องปรนนิบัติคุณชายอย่างฉันให้ดี เหมือนผู้หญิงในวิดีโอนั่น ไม่อย่างนั้นฉันจะทำให้เธอได้เห็นดีกัน”
วิดีโอที่ฉายต่อจากนั้นถูกเจ้าหน้าที่ฝ่ายเทคนิคเบลอภาพไว้
หลิงซีตัวสั่นเทา ร้องไห้อ้อนวอน เสียงสะอื้นสิ้นหวังดังออกมา แต่โจวซีวกับลัวจื่อหลิ่นกลับทำเป็นไม่ได้ยิน
จ้าวเจียซู่ยืนอยู่ข้าง ๆ แม้เขาจะไม่ได้รังแกและหยามหลิงซีอย่างสองคนนั้น แต่ก็หัวเราะตามไปด้วย ไม่มีความเห็นอกเห็นใจแม้แต่น้อย
ภาพพลันตัดเปลี่ยนไป
ครูฮุ่ยฮุ่ยสังเกตเห็นความผิดปกติของหลิงซี จึงเรียกโจวซีว ลัวจื่อหลิ่น และจ้าวเจียซู่ออกไปคุยข้างนอก
ใบหน้าของเธอเขียวคล้ำ ดวงตาเต็มไปด้วยเพลิงโทสะ “พวกเธอนี่มันเหิมเกริมเกินไปแล้ว กล้ารังแกเพื่อนร่วมโรงเรียนอย่างไม่เกรงกลัวกฎหมาย! พวกเธอทำอะไรหลิงซีบ้าง ถ้าไม่บอกความจริง ฉันจะรายงานเรื่องนี้ต่อการศึกษา หรือไม่ก็แจ้งตำรวจ!”
โจวซีวล้วงมือทั้งสองข้างใส่กระเป๋า ท่าทางไม่ยี่หระ “ก็ลองไปร้องเรียนดูสิ แล้วคอยดูว่าจะมีใครเชื่อเธอไหม คนเราต้องรู้จักประมาณตัวเองบ้างนะ คุณชายอย่างฉันยอมชายตามองนังตัวดีอย่างหลิงซี นั่นถือเป็นวาสนาของเธอแล้ว”