บ้านตระกูลเจียง
ใบหน้าแม่เจียงบิดเบี้ยวด้วยความโกรธ จ้องเขม็งไปยังพ่อเจียงที่รีบร้อนกลับมาจากไซต์งาน
หลังรู้ว่าเจียงจ้าวตี้ฆ่าหวังจวิน ทั้งยังเกือบรัดคอเจียงเย่าจู่ตาย ทั้งเมืองเล็ก ๆ ก็พลันเดือดพล่าน
ในหัวพ่อเจียงสับสนวุ่นวาย ราวกับถูกฟ้าผ่ากลางวันแสก ๆ
แม่เจียงชี้หน้าพ่อเจียง เสียงแหลมสูงและถากถาง «เจียงจ้าวตี้ นังตัวซวยนั่น เกือบรัดคอเย่าจู่ของเราตาย! นั่นน้องชายแท้ ๆ ของมันนะ เป็นแก้วตาดวงใจของตระกูลเจียง แล้วมันทำเรื่องชั่วร้ายแบบนั้นได้ยังไง!»
พ่อเจียงขมวดคิ้วแน่น บนใบหน้าซื่อ ๆ ปรากฏความเจ็บปวด
จ้าวตี้บอบบางและอ่อนแอ หากไม่ถูกต้อนจนสิ้นหนทาง เธอคงไม่ทำเรื่องเลวร้ายถึงเพียงนั้นกระมัง!
พ่อเจียงยังไม่ทันได้พูดอะไร แม่เจียงก็เอ่ยขึ้นอย่างเดือดดาลอีกครั้ง «ตอนนี้แกไปตามบ้านทุกหลังในเมือง ขอให้คนลงชื่อร่วมกัน ฉันจะให้ทุกคนยื่นคำร้องต่อทางการ ให้ตัดสินประหารนังเด็กสารเลวนั่น!»
พ่อเจียงเงยหน้าพรวด มองแม่เจียงอย่างไม่อยากเชื่อ ริมฝีปากซีดไร้สีเลือดสั่นระริก «แต่จ้าวตี้...ก็เป็นลูกสาวของเรานะ»
«มันก็แค่ฆาตกร!» แม่เจียงมีแต่ความถากถางและใจดำในแววตา มุมปากยกขึ้นเป็นรอยยิ้มเย็นชา «มันคู่ควรจะเป็นลูกสาวเราหรือไง? มันฆ่าหวังจวิน มือเปื้อนเลือด ตอนนี้ยังทำให้ทั้งครอบครัวกลายเป็นตัวตลกของเมืองอีก! ที่สำคัญที่สุด มันเกือบฆ่าเย่าจู่ แม้แต่น้องชายแท้ ๆ ยังลงมือได้ มันเป็นตัวกาลกิณีชัด ๆ!»
พ่อเจียงอ้าปาก แต่ลำคอแห้งผากจนพูดไม่ออก
เขาขี้ขลาดมาแต่ไหนแต่ไร ภรรยาพูดคำไหนคำนั้น แต่ครั้งนี้เขาไม่อยากไปขอให้ใครลงชื่อร่วมกัน เขาไม่อยากให้ลูกสาวถูกตัดสินประหารชีวิต
เมื่อเห็นพ่อเจียงไม่พูดอะไร แม่เจียงก็ตบหน้าเขาอย่างแรง «ดูสภาพไม่ได้เรื่องของแกสิ เจียงต้าเฉียง ถ้าแกไม่ทำตามที่ฉันบอก ฉันจะหย่ากับแก!»
พูดจบ แม่เจียงก็สะบัดหน้าเดินจากไป
หลังออกจากบ้าน แม่เจียงขึ้นรถแท็กซี่
เย่หยุนถังกับเซียวหลิ่นนั่งอยู่ในรถออฟโรด พอเห็นแม่เจียงขึ้นแท็กซี่ ทั้งคู่ก็ขับตามไปเงียบ ๆ
แท็กซี่แล่นไปถึงใจกลางเมืองชางซื่อ ก่อนจอดหน้าหมู่บ้านจัดสรรระดับหรูแห่งหนึ่ง