เย่หยุนถังชูนิ้วโป้งให้เซียวหลิ่น “ไม่เลว รสชาติกำลังดีเลย”
มุมปากเซียวหลิ่นยกขึ้นเล็กน้อย “คุณน้าบอกความชอบของคุณให้ผมฟังแล้ว คุณไม่ชอบกินต้นหอมซอยกับผักชี แถมยังไม่กินเผ็ด บังเอิญจริง ๆ รสนิยมผมคล้ายกับคุณพอดี”
เย่หยุนถังหันไปส่งสายตาตำหนิให้ซ่งซวนที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้มไม่จางหาย “แม่ ทำไมแม่เล่าให้เขาฟังทุกเรื่องเลยล่ะ”
ซ่งซวนมองเซียวหลิ่นที่ทั้งสูงใหญ่หล่อเหลา แถมยังทำอาหารเป็น รอยยิ้มในดวงตายิ่งเด่นชัด “น้องเซียวเป็นคนดีนะ ฉันคุยกับเขาเรื่องความชอบของลูกแล้วมันผิดตรงไหน”
เย่หยุนถังอยากเตือนซ่งซวนจากใจจริงว่า ตอนนี้สายตาที่แม่มองเซียวหลิ่นเหมือนแม่ยายกำลังมองลูกเขยไม่มีผิด
ความสัมพันธ์ระหว่างเธอกับเซียวหลิ่นยังไม่ถึงขั้นนั้นเสียหน่อย อึดอัดเกินไปแล้ว
จังหวะนั้นเอง เสียงกริ่งหน้าประตูก็ดังขึ้น
ซ่งซวนเปิดทางให้คนหนุ่มสาวสองคนใช้ห้องครัว
จากนั้นก็เดินไปที่ประตูแล้วเปิดออก
คนที่ยืนอยู่ข้างนอกคือน้าหลิน เพื่อนบ้านของพวกเธอ “ซ่งซวน ดูชุดที่ฉันใส่อยู่สิว่าสวยไหม ได้ยินว่าเป็นแบรนด์ดังที่เรียกว่าชาแนล ชุดหนึ่งตั้งหลายหมื่น ฉันใส่แล้วดูดีใช่ไหม”
เย่หยุนถังชะโงกหน้าออกมาจากห้องครัวเพื่อมองดู
น้าหลินดัดผมเป็นลอนหยิก สวมชุดชาแนล สะพายกระเป๋าแบรนด์เนม แต่งตัวทันสมัยและดูมีชีวิตชีวา
หลินหรง ลูกสาวของน้าหลิน เป็นเพื่อนร่วมชั้นมัธยมปลายกับเย่หยุนถัง หลินหรงเรียนสาขาสื่อสารมวลชน หลังเรียนจบก็ไปเป็นสตรีมเมอร์ให้บริษัท MCN แห่งหนึ่งในจิงเหนือ ได้ยินว่ามีผู้ติดตามเกือบล้านคน