เซียวหลิ่นระแวดระวังขึ้นทันที ดวงตาดำหรี่ลงเล็กน้อย “ผลการเรียนวิชาเอกของหลินเชียนเชียนเป็นอย่างไร”
เซี่ยซิงหรานเช็ดน้ำตาบนใบหน้า “ผลการเรียนวิชาเอกของฉันอยู่ที่หนึ่งของรุ่น ส่วนหลินเชียนเชียนน่าจะอยู่ในยี่สิบอันดับแรก แต่ด้วยการสนับสนุนของศาสตราจารย์เซวี่ย โควตานักศึกษาแลกเปลี่ยนก็ยังตกเป็นของหลินเชียนเชียน”
เซียวหลิ่นเคาะโต๊ะเบา ๆ ด้วยนิ้วยาวเรียว “ตอนนั้นคุณได้ยินอะไรอีกบ้าง”
“ฉันเหมือนได้ยินศาสตราจารย์เจียงพูดกับศาสตราจารย์เซวี่ยอย่างเดือดดาลว่า ‘ถ้านายกล้าปล่อยให้หลินเชียนเชียนไป ฉันจะทำให้นายเสียชื่อเสียงยับเยิน’ อะไรทำนองนั้นค่ะ”
เซียวหลิ่นพยักหน้า “ดี ขอบคุณที่ให้เบาะแส”
“คุณตำรวจ ฉันขอไปพบศาสตราจารย์เจียงเป็นครั้งสุดท้ายได้ไหมคะ”
“ต้องรอจนกว่าคดีจะปิด”
เซี่ยซิงหรานพยักหน้า “หวังว่าพวกคุณจะสืบหาความจริงได้โดยเร็วค่ะ”
หลังเซี่ยซิงหรานจากไป เซียวหลิ่นก็เรียกซ่งเช่อเข้ามา “อาเช่อ รีบไปตรวจสอบนักศึกษาของมหาวิทยาลัยเย่ที่ชื่อหลินเชียนเชียน รวมถึงบันทึกการเดินทางเข้าออกประเทศทั้งหมดของเธอ และข้อมูลอื่น ๆ ที่เกี่ยวข้อง”
“ครับ”
……
ห้องสอบสวน
เมื่อเห็นเซียวหลิ่นเดินเข้ามา เซวี่ยไป่เหนียนก็เพียงเหลือบตาขึ้นอย่างเฉยเมย
“คุณตำรวจ อีกหนึ่งชั่วโมงก็จะครบสี่สิบแปดชั่วโมงแล้ว พวกคุณยังไม่มีหลักฐานอะไรเลย แต่กลับกักตัวผมไว้ ทนายของผมกำลังจะมาถึงแล้ว พอผมออกไปได้ ผมจะร้องเรียนพวกคุณแน่!”
ดวงตาของเซวี่ยไป่เหนียนมีเส้นเลือดฝอยแดงจาง ๆ ใบหน้าที่เคยสุขุมสง่างามบัดนี้เต็มไปด้วยความโกรธและความเหนื่อยล้า