เย่หยุนถังคิดว่าเซียวหลิ่นเป็นผู้ชายตรงทื่อเหมือนเหล็ก ไม่น่าจะใส่ใจเอาอกเอาใจแฟนสาวจนทำให้เธอมีความสุขมากขนาดนี้
ไม่คิดเลยว่าเขาจะให้คนไปซื้อกระเป๋าใบนี้จากต่างประเทศตั้งแต่ครึ่งเดือนก่อนแล้ว
แน่นอนว่าทั้งแบบและแบรนด์ล้วนเป็นสิ่งที่เธอชอบ
คงไม่มีผู้หญิงคนไหนต้านทานของแบบนี้ได้หรอก
เธอรีบตอบกลับเขาไปว่า «ชอบสิ ขอบคุณนะ แฟนหนุ่มมหาเศรษฐีของฉัน»
เธอเองก็ไม่ได้ขัดสนเงินทอง รอมีโอกาสเมื่อไรจะหาของขวัญดี ๆ ให้เขาบ้าง
ความรักน่ะ ไม่ใช่มีแต่รับฝ่ายเดียว ต้องรู้จักให้ด้วย
เย่หยุนถังสะพายกระเป๋าที่เขามอบให้ ขับรถกลับไปบ้านแม่
ซ่งซวนเห็นกระเป๋าที่เย่หยุนถังสะพายอยู่ จึงหยิบมาดูอยู่หลายครั้ง «ถังถัง กระเป๋าใบนี้แพงมากใช่ไหม? ใช้เงินอย่าฟุ่มเฟือยเกินไปล่ะ»
«เซียวหลิ่นให้มาค่ะ»
ซ่งซวนยังไม่รู้ฐานะครอบครัวที่แท้จริงของเซียวหลิ่น ปกติเวลาเขามาบ้าน เสื้อผ้าที่ใส่ก็ไม่ใช่แบรนด์ดัง รถออฟโรดที่เขาขับอยู่นั่น ราคาคงยังไม่เท่ากระเป๋าที่ซื้อให้เย่หยุนถังด้วยซ้ำ
เย่หยุนถังกำลังจะใช้ส้อมจิ้มผลไม้กิน จู่ ๆ ซ่งซวนก็คว้าหูเธอไว้
«แม่คะ หนูโตขนาดนี้แล้ว ยังจะดึงหูหนูอีก!» เย่หยุนถังร้องประท้วงอย่างน้อยใจ
«เงินเดือนน้องเซียวเดือนหนึ่งได้เท่าไรเชียว? นี่จะให้เขาอดข้าวอดน้ำทั้งปีเพื่อซื้อกระเป๋าให้ลูกหรือไง?»
เย่หยุนถังเม้มริมฝีปาก «เงินเดือนเขาไม่สูงก็จริง แต่แม่ลืมไปแล้วเหรอว่าเขาเป็นคนจิงเหนือ ฐานะทางบ้านดี ไม่ได้เดือดร้อนเรื่องเงินซื้อกระเป๋าหรอกค่ะ อีกอย่าง ลูกสาวแม่ก็จะให้ของขวัญราคาเท่ากันกับเขาเหมือนกัน แม่วางใจได้ หนูไม่เอาเปรียบเขาฟรี ๆ หรอก»