เซียวหลิ่นมองหญิงสาวที่เงยหน้าขึ้นมาพร้อมแพขนตายาว รอยยิ้มงดงามเย้ายวนจนเผลอยื่นมือออกไปหมายจะดึงเธอให้ลุกขึ้น
“ไม่ต้อง...”
ยังพูดไม่ทันจบ เธอก็ลงมือทำเรื่องที่เคยบอกไว้อย่างใจกล้า
ลมหายใจของเขาหนักขึ้นฉับพลัน พอเห็นว่าเธอกำลังทำอะไร เลือดทั่วร่างก็พลุ่งขึ้นศีรษะ
ในหูมีเสียงอื้ออึง สมองแทบขาวโพลน
เขามองเรือนผมบนศีรษะเธอ ก่อนเรียกเสียงแหบพร่า “หยุนถัง...”
เขาอยากบอกเธอว่าไม่ต้องทำแบบนี้ อยากดึงสติของตัวเองกลับมา ทว่าทุกอย่างกลับไม่เป็นอย่างที่หวัง
เธอนุ่มนิ่มและอบอุ่น ราวกับหมอกหอมหวานอันตรายที่ปกคลุมเข้ามาแล้วทำให้คนจมดิ่งลงไป
เธอคือเปลวไฟที่เผาผลาญสติ เป็นเถาวัลย์ที่รัดแน่นจนแทบขาดใจ เป็นห้วงลึกที่ดูดกลืนแม้กระทั่งวิญญาณของเขา
เพียงจิบก็เมามาย เพียงสัมผัสก็ลุกไหม้
เธอเป็นเปลวไฟที่เขายากจะเลิกได้ มอบความสุขสุดขีดที่เขาไม่เคยสัมผัสมาก่อน
เขาจมลึกอยู่ในโซฟา แผ่นหลังกว้างเอนพิงไปด้านหลัง เค้าโครงหล่อเหลาแข็งกร้าวเปียกชุ่มไปด้วยเหงื่อ
หางตาเรียวยาวแดงระเรื่อ รูม่านตาเจือแววปรารถนามืดมนจนดำสนิทพร่าเลือน ราวกับหมึกข้นถูกแต้มให้กระจาย ทั้งชั่วร้ายและเย้ายวน
เขาหรี่ตามองเพดาน ลูกกระเดือกขยับขึ้นลง ริมฝีปากบางเผยอเล็กน้อย
เสียงหอบหายใจที่พยายามข่มกลั้นหลุดออกมาจากริมฝีปาก
นิ้วยาวเรียวของเขาสอดเข้าไปในกลุ่มผมหนาของเธอโดยไม่รู้ตัว
ทันทีที่สติทั้งหมดถูกถอนรากถอนโคน ทุกอย่างก็พังทลายลง เหงื่อไหลจากแนวกรามคมชัดลงมา