เย่หยุนถังตื่นขึ้นหลังนอนหลับไปพักหนึ่ง เธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู
ตีหนึ่ง
ไข้ลดแล้ว รู้สึกกระปรี้กระเปร่าขึ้นมาก
เห็นว่ามีข้อความที่ยังไม่ได้อ่านในวีแชท เธอจึงกดเข้าไปดู
เซียวหลิ่นส่งมาตั้งแต่ 3 ชั่วโมงก่อน
「หลับหรือยัง?」
「ไข้ลดหรือยัง?」
เย่หยุนถังอยากตอบข้อความเขา แต่พอนึกได้ว่าดึกมากแล้ว เขาคงหลับไปแล้ว
เธอวางโทรศัพท์ลงแล้วเปิดไฟในห้อง
เพิ่งจะเตรียมลุกจากเตียงไปดื่มน้ำ โทรศัพท์ก็ดังขึ้น
พอเห็นชื่อที่แสดงบนหน้าจอ หัวใจของเย่หยุนถังก็เต้นแรงขึ้นมาทันที
เซียวหลิ่นโทรมา
ดึกขนาดนี้แล้ว เขายังไม่พักอีกหรือ?
เย่หยุนถังกดรับสาย น้ำเสียงแหบพร่าจากเพิ่งตื่น «คุณรู้ได้ยังไงว่าฉันตื่นแล้ว?»
ชายหนุ่มที่อยู่อีกฟากของสายเอ่ยเสียงทุ้มต่ำกังวาน «เปิดประตู»
เย่หยุนถังชะงักไปครู่หนึ่ง
พอได้สติ เธอก็รีบเดินไปที่ประตู
เมื่อเปิดประตู ชายร่างสูงสง่าท่าทางเย็นชาก็ยืนอยู่ด้านนอกโถงทางเดินที่มีแสงสลัว
เสื้อผ้าสีดำเรียบเนี้ยบขับให้รูปร่างของเขาดูสง่างามและมั่นคง
เย่หยุนถังยืนนิ่งอยู่กับที่ ผ่านไปหลายวินาทีถึงเอ่ยขึ้น «คุณมายืนอยู่ตรงนี้นานแค่ไหนแล้ว?»
ถ้าเธอไม่ตื่นขึ้นมา เขาคงจะยืนรอจนถึงเช้าเลยหรือไง?
ชายหนุ่มไม่ตอบ เพียงยื่นมือมาแตะหน้าผากเธอ
«ไข้ลดแล้วหรือ?» เขาถามเสียงเบา
เย่หยุนถังพยักหน้า «ลดแล้ว»
สิ้นเสียง ฝ่ามือใหญ่ที่แตะหน้าผากเธอก็เลื่อนลงมาโอบเอวไว้