ไฟในห้องผ่าตัดของโรงพยาบาลดับลง หมอเดินออกมา ถอดหน้ากาก แล้วพูดกับพ่อแม่ของโจวซีวที่รีบมาถึงว่า “อวัยวะส่วนล่างของคนไข้ได้รับบาดเจ็บจากการถูกบดขยี้อย่างรุนแรง เนื้อเยื่อองคชาตแตกละเอียด ท่อปัสสาวะขาด เส้นประสาทตายจนไม่อาจฟื้นคืนได้... พูดง่าย ๆ คือสมรรถภาพทางเพศของเขาสูญสิ้นอย่างถาวร ต่อจากนี้จะปัสสาวะตามปกติไม่ได้ ต้องใช้ถุงปัสสาวะไปตลอดชีวิต”
“อะไรนะ?!” แม่โจวได้ยินข่าวร้ายก็แทบเป็นลม
ถ้าเป็นอย่างนี้ จะต่างอะไรกับขันที?
“หมอเถื่อน แกไม่ได้รักษาลูกชายฉันให้ดีใช่ไหม? ขอแค่รักษาเขาให้หาย ไม่ว่าจะต้องใช้เงินเท่าไร ตระกูลโจวก็ยินดีจ่าย!”
สีหน้าหมอเปลี่ยนไป “พวกเราทำเต็มความสามารถแล้ว นี่ไม่ใช่เรื่องเงิน!”
พ่อโจวประคองภรรยาที่กำลังเสียขวัญ ดวงตาแดงก่ำจ้องเขม็งไปยังซ่งเช่อ ก่อนชี้นิ้วใส่หน้าเขาแล้วตวาดอย่างเดือดดาล “พวกตำรวจมีไว้กินเงินเดือนเฉย ๆ หรือไง? ทำไมไม่รีบตามหาลูกชายฉันให้เจอกว่านี้ ปล่อยให้เขาบาดเจ็บสาหัสถึงขนาดนี้? ชีวิตทั้งชีวิตของเขาถูกตำรวจไร้ความสามารถอย่างพวกแกทำลาย พวกแกชดใช้ไหวหรือ? หา?!”
ซ่งเช่อถูกด่าจนหน้าเขียวสลับม่วง “คุณโจว ตอนนี้ลูกชายคุณก็เป็นผู้ต้องสงสัยคนหนึ่ง คุณควรให้ความร่วมมือกับการสอบสวนของเรา ไม่ใช่มาด่าตำรวจอยู่ตรงนี้!”
“ด่า?” แม่โจวสะบัดตัวออกจากการประคองของสามี แล้วพุ่งเข้าไปหาซ่งเช่อ เล็บแทบจะข่วนโดนหน้าเขา “ตำรวจเมืองเย่เฉิงอย่างพวกแกมันไร้ประโยชน์ จ้าวเจียซู่กับลัวจื่อหลิ่นตายไปแล้ว พวกแกก็จับคนร้ายไม่ได้ ยังปล่อยให้คนร้ายพาลูกชายฉันไปอีก แล้วพวกแกยังมีหน้าพูดเรื่องสอบสวนหรือ? ชีวิตลูกชายฉันพังหมดแล้ว ฉันจะทำให้พวกไร้ประโยชน์อย่างพวกแกถูกไล่ออกให้หมด!”