เซียวหลิ่นกอดศีรษะตัวเองไว้แน่น เล็บจิกลงบนหนังศีรษะ เขาจมดิ่งอยู่ในความเจ็บปวดและรู้สึกผิด จนทั้งคนดูหมกมุ่นและสุดโต่งขึ้นมา
“ถ้าตอนเด็กฉันไม่ซุกซนแอบวิ่งลงจากเขาไป ก็คงไม่ถูกลักพาตัว พ่อของหลินก็คงไม่ต้องเสียชีวิต ถ้าหลินไม่ได้รู้จักกับฉัน เขาก็คงไม่ไปเกาะ ฉันนี่แหละดาวอัปมงคลของครอบครัวหลิน ทำไมคนที่เกิดเรื่องถึงไม่ใช่ฉัน? หลินกับพ่อรักกันมากขนาดนั้น ทำไมพวกเขาถึงต้องตายด้วย?”
เข่าทั้งสองข้างของเซียวหลิ่นทรุดลง เขาคุกเข่าต่อหน้าป้ายหลุมศพของหลิน หน้าผากแนบกับป้ายหินเย็นเยียบ ไหล่สั่นเทาอย่างรุนแรง
ความรู้สึกผิด ความโทษตัวเอง ความเสียใจ และอารมณ์มากมายที่เก็บซ่อนไว้ในใจตลอดหลายปีที่ผ่านมา ต่างทะลักออกมาราวกับคลื่นซัดฝั่ง
“ฉันติดหนี้ครอบครัวหลินมากมายเหลือเกิน ไม่รู้จริง ๆ ว่าจะชดใช้ยังไง”
เย่หยุนถังไม่เคยเห็นเซียวหลิ่นในสภาพเช่นนี้มาก่อน หัวใจของเธอบีบรัดขึ้นมาอย่างควบคุมไม่ได้
ในความเข้าใจของเธอ เขาเป็นคนหนักแน่นและสุขุมมาโดยตลอด ภายในกระดูกซ่อนความแข็งแกร่งที่ไม่มีใครเทียบได้ ต่อให้ฟ้าถล่มลงมา เขาก็ยังรับไว้ได้อย่างมั่นคง
แต่ในเวลานี้ เขาถอดเกราะออก กลายเป็นเหมือนเด็กหลงทาง เผยบาดแผลที่เปราะบางที่สุดในใจออกมาตรงหน้าเธอ
จู่ ๆ เธอก็รู้สึกเสียใจขึ้นมา ไม่น่าตามเขามาที่นี่เลย
เพียงเพื่ออธิบายความสัมพันธ์ระหว่างเขากับไป่ชูเหวยให้ชัดเจน เขาถึงกับต้องฝืนเปิดบาดแผลที่เจ็บปวดรวดร้าวให้เธอเห็น
เมื่อเห็นแผ่นหลังที่งองุ้มของเขา เย่หยุนถังก็โอบเขาไว้อย่างแผ่วเบา “เซียวหลิ่น อย่าพูดแบบนี้เลย เรื่องตอนเด็กใครจะคาดเดาได้ ตอนนั้นคุณก็เป็นแค่เด็กคนหนึ่ง ความหวาดกลัวกับบาดแผลที่ได้รับตอนถูกลักพาตัว มันก็เป็นบาดแผลเหมือนกันไม่ใช่หรือ?”