ซ่งเช่อมองคนที่หายลับเข้าไปในลิฟต์ คิ้วขมวดแน่น “คนนั้นคือหมอนิติเวชเสิ่นเยี่ยนใช่ไหม?”
เซียวหลิ่นหันไปมองซ่งเช่อ ดวงตาดำหรี่ลงครึ่งหนึ่ง “คุณรู้จักเขา?”
“ผิวขาวสะอาดสะอ้าน ท่าทางสุภาพ หน้าตาหล่อมาก ช่วงนี้เพื่อนร่วมงานผู้หญิงในสถานีตำรวจของเราพูดถึงเขากันทุกวัน หลายคนตั้งตารอว่าจะได้เจอเขาในงานจับคู่วันนี้”
จู่ ๆ เซียวหลิ่นก็นึกถึงบทสนทนาระหว่างเฉิงเหล่ยกับเย่หยุนถังครั้งหนึ่งขึ้นมา
——นิติเวชเย่ชอบผู้ชายแบบไหน?
——ผิวขาวสะอาดสะอ้าน สุภาพเรียบร้อย พูดจามีอารมณ์ขัน
หมอนิติเวชเสิ่นเยี่ยนคนนั้น ดูเหมือนจะตรงตามมาตรฐานของเธอทีเดียว
เซียวหลิ่นขบกรามแน่น ดวงตาเรียวยาวดำมืดและลึกล้ำ ราวกับสระน้ำเย็นยะเยือกที่หยั่งไม่ถึงก้นบึ้ง
……
ในรีสอร์ตบนภูเขามีหอประชุมขนาดใหญ่ กิจกรรมช่วงแรกของงานจับคู่จัดขึ้นในร่ม
เย่หยุนถังกับเสี่ยวเหวยเช็กอินแล้วเดินเข้าไปในงาน
แต่ละหน่วยงานมีการแบ่งโซนที่นั่งแยกกัน
“พี่หยุนถัง ที่นั่งของหน่วยเราอยู่แถวที่สามค่ะ”
เย่หยุนถังพยักหน้า แล้วเดินไปกับเสี่ยวเหวย
ที่นั่งทุกตัวติดป้ายชื่อเอาไว้
ที่นั่งของเย่หยุนถังอยู่เยื้องไปทางด้านหลังของเซียวหลิ่น
เซียวหลิ่นถอดเครื่องแบบตำรวจออก เปลี่ยนมาสวมเสื้อเชิ้ตสีดำตัดเย็บพอดีตัวกับกางเกงสแล็กทรงเก้าส่วน เขากำลังคุยกับผู้อำนวยการเส้าที่นั่งอยู่ข้าง ๆ ไม่รู้ว่าหางตาเหลือบเห็นเธอเดินมาหรือเปล่า เขาจึงหันมามองเธอแวบหนึ่ง
สายตาของทั้งคู่ประสานกันโดยไม่ทันตั้งตัว