หลังออกจากโรงแรมในตอนเช้า เซียวหลิ่นก็กลับไปยังบ้านเก่าของตระกูลเซียว
แม้เขาจะไม่ได้เปิดเผยเรื่องที่จะไปทำงานแฝงตัว แต่ผู้เฒ่ามีเส้นสายกว้างขวาง ย่อมปิดบังอะไรจากท่านไม่ได้
ผู้เฒ่าเรียกเขาเข้าไปในห้องหนังสือ หลังเงียบไปนานก็ถามว่า “คิดดีแล้วจริง ๆ หรือว่าจะไปทำงานแฝงตัวต่างประเทศ?”
เขาตอบโดยไม่ลังเลแม้แต่น้อย “คิดดีแล้วครับ”
เขาเล่าแผนการต่อจากนี้ให้ผู้เฒ่าฟัง แววตาของผู้เฒ่ามีความกังวลวูบผ่าน แต่ท้ายที่สุดก็ไม่ได้ก้าวก่ายการตัดสินใจของเขา
เมื่อบรรยากาศผ่อนคลายลงเล็กน้อย เขาจึงค่อย ๆ เอ่ยถึงอีกเรื่อง
“คุณปู่ คราวก่อนที่คุณปู่ไปเมืองเย่เฉิง ไม่ใช่เห็นว่ามีคนอยู่ในห้องผมหรือครับ? ด้วยความสามารถของคุณปู่ ผมคิดว่าคงตรวจสอบประวัติของเธอไว้ตั้งแต่แรกแล้วใช่ไหมครับ?”
ผู้เฒ่าไม่พูดอะไร ความเงียบเท่ากับยอมรับว่าได้ตรวจสอบแล้ว “พ่อแม่ของแกรู้แล้วเหมือนกัน อีกฝ่ายเคยแต่งงานมาก่อน แม่แกคงไม่ยอมให้พวกแกคบกันหรอก”
เซียวหลิ่นเม้มริมฝีปากบางแน่น “ผมหวังว่าคุณปู่จะสนับสนุนผมครับ”
ผู้เฒ่ามองเขาด้วยแววตาคมกริบ น้ำเสียงแฝงอำนาจของผู้มีสถานะสูง “ถ้าปู่ไม่เห็นด้วยล่ะ?”
เซียวหลิ่นเงียบไปชั่วขณะ ก่อนสบตาผู้เฒ่าที่ใครก็ไม่กล้าจ้องนาน ๆ น้ำเสียงสงบนิ่งและจริงจัง “ถ้าไม่เห็นด้วย อารมณ์ของผมคงได้รับผลกระทบ ภารกิจแฝงตัวครั้งนี้ ผมไม่รู้ว่าจะยังมีชีวิตกลับมาหรือเปล่า”
สิ้นเสียง ผู้เฒ่าก็ตบโต๊ะอย่างแรง สีหน้าเคร่งขรึม พลางจ้องเขาอย่างเดือดดาล “ไอ้เด็กเหลือขอ ตอนนี้ถึงกับรู้จักขู่ปู่แล้วหรือ?”
ท่านหยิบไม้เท้าที่วางอยู่ตรงมุมห้องขึ้นมา แล้วฟาดลงบนหลังเขาเต็มแรง
“ถอนคำพูดของแกเดี๋ยวนี้!”
เซียวหลิ่นเม้มปากแน่น ไม่ส่งเสียงสักคำ
ผู้เฒ่าทำท่าจะตีเขาอีกครั้ง แต่สุดท้ายก็ทำใจลงมือไม่ลง
เซียวหลิ่นลุกขึ้นจากพื้น จู่ ๆ ก็ทรุดเข่าลงตรงหน้าผู้เฒ่าดังตุบ แววตาลุ่มลึกแทบจะมีความวิงวอน “คุณปู่ ตั้งแต่เด็กจนโต ผมไม่เคยชอบใครมากขนาดนี้มาก่อน แม้เธอจะเคยแต่งงานมาแล้ว แต่ไม่ใช่อย่างที่คนนอกคิด เธอเป็นคนดี บริสุทธิ์สะอาด และสมควรได้รับการปฏิบัติอย่างดี ผมอยากมอบอนาคตให้เธอ”