คุณนายเซียวสะท้านไปทั้งร่าง ลมหายใจแทบหยุดชะงัก
นางจ้องบุตรชายคนโตผู้สุภาพอ่อนโยนมาตั้งแต่เด็กตรงหน้า หัวใจราวกับถูกมือที่มองไม่เห็นบีบรัดอย่างแรง วินาทีต่อมาเลือดก็พลุ่งขึ้นมาจนร่างสั่นเทาอย่างห้ามไม่อยู่
นางเหวี่ยงถ้วยกระเบื้องเคลือบลายครามในมือกระแทกพื้นอย่างแรง เสียงแตกดังแหลมบาดหู กรีดผ่านความเงียบงัน
“เซียวอี้! แกกล้าดียังไง!” คุณนายเซียวตวาดเสียงแหลมจนเกือบแตก “ใครอนุญาตให้แกไร้มารยาทกับฉันอย่างนี้ ไม่รู้จักกตัญญูหรือไง? ฉันอุตส่าห์ลำบากคลอดพวกแกออกมา แล้วพวกแกตอบแทนฉันแบบนี้หรือ?”
“แกบอกว่าจะพาน้องชายกับน้องสาวออกจากตระกูลเซียว งั้นก็ดี รอดูเถอะว่าพอพวกแกออกจากตระกูลเซียวแล้ว จะยังได้เชิดหน้าชูตาแบบนี้อยู่ไหม ถ้าไม่มีตระกูลเซียว พวกแกจะนับเป็นตัวอะไรได้?”
ดวงตาเซียวอี้หรี่ลงอย่างอันตราย หน้ากากอ่อนโยนบนใบหน้าแตกสลาย เผยให้เห็นประกายเย็นเยียบคมกริบที่ซ่อนอยู่ภายใน เขาไม่คิดถอยแม้แต่น้อย ก่อนหยิบเอกสารฉบับหนึ่งโยนลงบนโต๊ะชา “พ่อทำเรื่องเหลวไหลข้างนอก แต่เรื่องที่ท่านไม่กล้ามีลูกนอกสมรส ใครเป็นคนออกหน้าให้คุณล่ะ?”
สีหน้าคุณนายเซียวซีดขาวราวกระดาษในพริบตา
“ถ้าผมพาน้องชายกับน้องสาวออกจากตระกูลเซียว คนที่ควรกลัวที่สุดก็คือคุณ ถ้าไม่มีพวกเราพี่น้องสามคนคอยหนุนหลัง คุณยังจะยืนหยัดอยู่ในบ้านนี้ได้หรือ?”
เลือดในกายคุณนายเซียวเย็นเฉียบ ขาทั้งสองข้างอ่อนแรง จนทรุดนั่งลงบนเก้าอี้อย่างหนัก
นางเงยหน้ามองบุตรชายคนโตด้วยความหวาดผวา
บุตรชายคนโตที่เคยอ่อนโยนสุภาพ ไม่เคยขึ้นเสียงใส่นาง ไม่รู้ตั้งแต่เมื่อใดถึงเปลี่ยนเป็นคนเฉียบคมเย็นชาเช่นนี้ ราวกับปีศาจที่เดินออกมาจากขุมนรก
“อาอี้ แก...กำลังข่มขู่ฉันหรือ?” เสียงนางสั่นเครือ แม้แต่ปลายนิ้วก็ยังสั่น
เซียวอี้เผยอริมฝีปากบาง เอ่ยทีละคำ
“ไม่ใช่คำขู่ แต่เป็นคำเตือน”
“อาหลิ่น ฮวนฮวน ไม่ใช่สิ่งของที่คุณจะใช้ค้ำจุนอำนาจหรือชั่งน้ำหนักผลประโยชน์ พวกเขามีชีวิตเป็นของตัวเอง มีสิทธิ์แสวงหาความสุข ถ้าคุณยังเข้ามาก้าวก่ายอีก ผมจะไม่เห็นแก่ความเป็นแม่ลูกอีกต่อไป”