เย่หยุนถังกินข้าวอย่างใจลอย เธอนั่งรับประทานอาหารกับเพื่อนร่วมมหาวิทยาลัยอยู่ในโถงร้านอาหาร หางตาคอยเหลือบมองทางเข้าร้านที่มีผู้คนเดินเข้าออกอยู่ตลอด
แต่ไม่เห็นเงาของเซียวหลิ่นเลย
ราวครึ่งชั่วโมงต่อมา เธอเห็นฮั่วหยวนที่แต่งตัวมิดชิดเดินออกไป
หัวใจที่เต้นตุบอยู่ในลำคอของเย่หยุนถัง ในที่สุดก็กลับลงมาอยู่ที่เดิม
ดูเหมือนเธอคิดมากไปเอง เซียวหลิ่นมีแฟนแล้ว คงไม่มาดูตัวหรอก
กลับถึงโรงแรม เย่หยุนถังก็ไปอาบน้ำ
แทบจะทันทีที่สวมเสื้อคลุมอาบน้ำ เสียงกริ่งหน้าห้องก็ดังขึ้น
เธอเปิดประตู แล้วหัวใจก็คล้ายจะหยุดเต้นไปหนึ่งจังหวะเมื่อเห็นชายที่ยืนอยู่ด้านนอก
ชายหนุ่มสวมเสื้อโค้ตตัวยาวสีดำ คอเสื้อเปิดเล็กน้อย เผยให้เห็นเสื้อไหมพรมคอสูงสีเข้ม ไอหนาวเหน็บของฤดูหนาวแผ่ซ่านรอบกาย ทว่าความหล่อเหลาของเขากลับทำให้ยากจะละสายตา
เย่หยุนถังไม่ลังเลแม้แต่น้อย เธอพุ่งเข้าไปซบอกเขา โอบแขนรอบคอแล้วเงยหน้าขึ้นจูบเรียวปากบาง
ชายหนุ่มหัวเราะเบา ๆ มือใหญ่โอบกระชับเอวบางของเธอไว้ «คิดถึงผมหรือ»
เย่หยุนถังพยักหน้า «คิดถึงสิ»
เขากอดเธอพลางเบี่ยงตัวเข้ามาในห้อง
ทันทีที่ประตูปิดลง เขาก็ผลักเธอชิดผนังตรงโถงทางเข้าแล้วจูบเธอ
ริมฝีปากและปลายลิ้นคลอเคลียกัน ถ่ายทอดความคิดถึงและความปรารถนาที่สะสมมาตลอดหลายวันที่ต้องแยกจากกัน
ไอร้อนพลุ่งพล่านขับไล่ความหนาวเย็นภายนอกไปในพริบตา
การจูบพัวพันจนลมหายใจปั่นป่วน หัวใจเต้นระรัว
มือใหญ่ที่โอบเอวเธอกระชับแน่นขึ้นเรื่อย ๆ ราวกับอยากหลอมเธอให้เป็นหนึ่งเดียวกับเลือดเนื้อของตน
เมื่อจูบสิ้นสุดลง เขาก็กดศีรษะเธอซบลงกับอก
«ผมก็คิดถึงคุณ»
พูดจบ เขาก็อุ้มเธอไปนั่งบนโซฟา แล้ววางเธอลงบนตัก
เขาหยิบกระเป๋าใส่บัตรจากกระเป๋าเสื้อโค้ต ข้างในมีบัตรอยู่สิบกว่าบัตร
«นี่ ให้คุณ»
เย่หยุนถังก้มมองกระเป๋าบัตรที่เขาวางลงในฝ่ามือ ข้างในมีทั้งบัตรซื้อสินค้าของห้างใหญ่ บัตรสมาชิกภัตตาคารหรู และบัตรเพชรของร้านแบรนด์เนม ล้วนเป็นบัตรที่คนทั่วไปทำได้ยาก
«พี่ชายคนโตให้ผมมาทั้งนั้น ปกติผมไม่ค่อยได้ใช้ คุณเอาไปใช้เถอะ»
มุมปากของเย่หยุนถังกระตุก
น้ำเสียงของเขาฟังดูเหมือนยกผักกาดขาวให้กันอย่างไรอย่างนั้น