ชุยหวยอินจ้องมองบ่าวรับใช้ที่วิ่งมารายงานด้วยเหงื่อท่วมตัว หัวใจเต้นระรัวราวกับจะหลุดออกจากอก
มารดาสามีถูกวางยาจนสลบไสล ไม่รู้สึกตัว พอจะนับได้ว่าเป็นอุบัติเหตุ แต่บัดนี้จูหวังเป่ยก็เกิดเรื่องขึ้นอีก และมีอาการเช่นเดียวกับมารดาสามีทุกประการ!
ราวกับ... ราวกับว่าทั้งสองคนถูกวางยาพิษ!
พวกเขาต่างก็ทานอาหารที่แม่นางหลิวทำ ดังนั้นความฝันของลูกสาว...
ชุยหวยอินพยายามหายใจให้เข้าที่เข้าทาง ดึงมือลูกสาวไว้แน่น แล้วพูดกับเซียงซินที่ติดสอยห้อยตามมาจากเรือนเดิมว่า "ส่งคนไปล้อมจวนแม่นางหลิวไว้ให้มิดชิด อย่าให้ผู้ใดออกมาได้แม้แต่คนเดียว!"
เซียงซินตอบรับ "ทาสรับใช้ไปเดี๋ยวนี้เจ้าค่ะ!"
ทั้งสองฝ่ายต่างสลบไสลไม่รู้สึกตัว ชุยหวยอินจึงต้องไปเยี่ยมดูทีละคน ถึงกระนั้นนางก็ไม่กล้าทิ้งลูกสาวไว้ตามลำพัง ต้องอุ้มติดตัวไปด้วยตลอด
นางไปที่จวนของมารดาสามีหวังชุ่ยหยุนก่อน เห็นแต่ความวุ่นวายชุลมุน มารดาสามีนอนอยู่บนเตียง หายใจแผ่วเบา ดูท่าทางทุกข์ทรมานยิ่ง ราวกับลมเย็น ๆ เพียงพัดผ่านก็จะปลิดชีพนางไปได้
นางเป็นสะใภ้ ต้องแสดงความกตัญญูต่อมารดาสามีต่อหน้าผู้คน นางจึงดึงลูกสาวแล้วรีบรุดเข้าไปทรุดตัวลงข้างเตียง ร้องไห้สะอื้นด้วยดวงตาแดงก่ำ
"แม่เจ้าขา แม่เป็นอะไรไปหรือเจ้าคะ อย่าทำให้ลูกสะใภ้ตกใจเลยนะเจ้าคะ หมอ! หมออยู่แห่งใดรึ! เรียกหมอมาเร็ว ตรวจอาการให้แม่ด้วย!"
เสียดายที่หมอยังมาไม่ถึง ต่อให้รีบเพียงใดก็ต้องใช้เวลาอย่างน้อยหนึ่งเค่อ* (*หนึ่งเค่อ คือ หนึ่งส่วนสี่ของชั่วยาม ประมาณ 15 นาที)
ชุยหวยอินไม่คาดคิดว่าลูกสาวเมื่อเห็นมารดาสามีนอนอยู่บนเตียงก็จะมีดวงตาแดงก่ำ ร้องไห้ยิ่งกว่านางเสียอีก ทั้งส่งเสียงเรียกหาคุณยายด้วยความรักใคร่
ยามนี้นางถึงจะสับสนวุ่นวาย แต่ก็รู้ชัดเจนว่า หากมารดาสามีถูกวางยาจากอาหารจานนั้นจริง ๆ ลูกสาวก็เป็นฝ่ายส่งไปโดยรู้เท่าไม่ถึงการณ์ ไม่! เรื่องนี้จะไปเกี่ยวกับหยาวหยาวผู้ไร้เดียงสาได้อย่างไรกัน เล็กร่างน้อยยังไม่รู้อะไร แค่คิดจะแสดงความกตัญญูต่อคุณยาย ส่งอาหารที่ตนเองชื่นชอบไปให้เท่านั้นเอง
ชุยหวยอินเช็ดน้ำตาให้ลูกสาวด้วยความเศร้าโศก แล้วจึงพาไปเยี่ยมจูหวังเป่ย
อาการของจูหวังเป่ยดีกว่ามารดาสามีหวังชุ่ยหยุนอยู่บ้าง แต่ก็ไม่ได้ดีไปกว่ากันนัก หายใจแผ่วเบา ริมฝีปากคล้ำเขียว
ชั่วครู่เดียวคงไม่ฟื้นขึ้นมาแน่นอน!
เยี่ยมทั้งสองฝ่ายแล้ว หมอก็ถูกเชิญตัวมาในที่สุด
รวมแล้วเชิญหมอมาสามท่าน ล้วนเป็นหมอฝีมือดีที่มีชื่อเสียงในฉางอาน หมอจากอี้เซิงถังย่อมรวมอยู่ด้วย
ทั้งสามคนแบ่งกันตรวจชีพจรให้แก่คุณหญิงหวังชุ่ยหยุนและจูหวังเป่ย
ไม่นานก็ได้ข้อสรุป
หวังชุ่ยหยุนและจูหวังเป่ยถูกวางยาจริง ๆ!
จางไตฟูกล่าว "คุณหญิงชราโดนพิษหนักเกินไป ลมหายใจแผ่วเบา คงอยู่ได้ไม่เกินครึ่งวันก็คง... ข้าน้อย学识浅薄 หมดหนทางเยียวยาจริง ๆ"
หลี่ไตฟูกล่าว "จางไตฟูพูดถูกต้อง คุณหญิงชราอายุมาก โดนพิษหนัก สุดวิสัยจะเยียวยาได้จริง ๆ ขอให้ฮูหยินอดกลั้นต่อความเศร้าโศกด้วยเถิด"
หวังไตฟูกล่าว "ท่านซิ่วไฉจูก็โดนพิษร้ายแรงเช่นกัน คงเพราะทานเข้าไปน้อย ยังพอมีลมหายใจ ทางที่ดีในตอนนี้คงได้แต่ใช้ยาไปพลาง ๆ ก่อน จะรอดชีวิตหรือไม่ก็สุดแท้แต่ฟ้าลิขิต"
ชุยหวยอินราวกับตกลงไปในหลุมน้ำแข็ง ร่างกายแข็งทื่อไปหมด
นางเหลือบมองลูกสาวที่ใบหน้าเปื้อนน้ำตาโดยไม่รู้ตัว ในชั่วขณะนั้นนางกลับเห็นรอยยิ้มจาง ๆ บนใบหน้าของลูกสาว รอยยิ้มนั้นหายไปในพริบตา เมื่อมองอีกครั้ง บนใบหน้าเล็ก ๆ นั้นเหลือเพียงความห่วงใยและคราบน้ำตา
ขณะนั้นลูกสาวก็เงยหน้ามองนางเช่นกัน ดวงตาชุ่มน้ำตา ขนตางอนยาวสั่นระริก มือเล็ก ๆ นุ่มนิ่มจับมือนางไว้ แล้วเอ่ยเสียงสั่นเครือ "เหตุใดท่านพ่อกับคุณยายจึงถูกวางยาเล่าเจ้าคะ ผู้ใดกันที่คิดร้ายต่อท่านพ่อกับคุณยาย?"
ลูกสาวตัวน้อยนุ่มนิ่ม สวมเสื้อคลุมขนสุนัขจิ้งจอกสีขาวในฤดูหนาว ขนสีขาวนุ่ม ๆ อยู่รอบใบหน้าเล็ก ๆ ยิ่งทำให้เด็กน้อยดูน่าเอ็นดู วิจิตรงดงาม ดวงตากลมโตคลอด้วยน้ำตา ใครเห็นก็อดสงสารไม่ได้
หมอทั้งสามคนสีหน้าเผยความเวทนา
จางไตฟูกล่าว "เกรงว่าจะเป็นศัตรูของจวนจู ข้าน้อยขอแนะนำให้ฮูหยินกับคุณหนูรีบไปแจ้งความที่ยามฟ้องยังดีกว่าเจ้าค่ะ"
หลี่ไตฟูกล่าว "ใช่แล้ว! พิษนี้เข้าทางปาก ฮูหยินควรสอบสวนจากอาหารของผู้ป่วย คงจะจับตัวคนร้ายตัวจริงได้เร็วขึ้น"
ชุยหวยอินสีหน้าเศร้าสร้อย อุ้มลูกสาวไว้ แล้วรีบสั่งให้คนรอบข้างไปแจ้งความ
ทันใดนั้น นางเหมือนนึกอะไรขึ้นได้ เช็ดน้ำตาบนใบหน้า สายตาจับจ้องไปที่บ่าวไพร่ที่ปรนนิบัติคุณหญิงชราและจูหวังเป่ย
"พวกเจ้ารีบนำอาหารที่คุณหญิงชรากับท่านชายทานในวันนี้ทั้งหมดขึ้นมา ให้หมอทั้งหลายตรวจทีละอย่าง!"
พวกแม่บ้านและบ่าวรับใช้ที่ปรนนิบัติคุณหญิงชราและจูหวังเป่ยนั้นตกใจกลัวจนขวัญหนีดีฝ่อ ต่างคนต่างสิ้นสติ ร่ำไห้ถึงนายที่ยังสลบไสลอยู่
พอได้ยินคำสั่งของชุยหวยอิน พวกเขาก็เหมือนได้เสาหลักยึดเหนี่ยว รีบไปหยิบของมาถวาย
แม่บ้านประจำตัวคุณหญิงชรากล่าว "วันนี้คุณหญิงชราใช้เพียงบัวนึ่งข้าวเหนียวและเต้าหู้ขาวทอดกรอบที่ฮูหยินส่งมาเท่านั้นเจ้าค่ะ!"
บ่าวรับใช้ของจูหวังเป่ยพูดเสริม "ท่านชายก็ใช้ซุปปลากะพงหน่อไม้สดที่ส่งมาจากห้องฮูหยินเช่นกันขอรับ!"
ชุยหวยอินเบิกตากว้าง ผุดลุกขึ้นยืนทันที จ้องมองบ่าวไพร่ที่ปรนนิบัติคุณหญิงชราและจูหวังเป่ยด้วยความตกตะลึง น้ำเสียงสั่นเทา "อะไรนะ! เป็นไปได้อย่างไร! อาหารเหล่านั้นล้วนฝีมือแม่นางหลิวทั้งสิ้น! เป็นแม่นางหลิวนำส่งมาเอง! ข้าเห็นว่าอาหารเหล่านั้นล้วนเป็นของโปรดของคุณหญิงชรากับท่านสามี จึงสั่งคนส่งไปให้ แม่นางหลิวนาง... นาง..."
ชุยหวยอินชะงักฝีเท้า รีบสั่งคนนำอาหารที่เหลือขึ้นมา แล้วยื่นให้หมอทั้งสามตรวจดู
จาง หลี่ หวัง สามหมอรีบเตรียมอุปกรณ์ตรวจสอบอาหาร
บ้างก็ใช้ดม บ้างก็ใช้เข็มเงิน บ้างก็ชิมคำหนึ่งแล้วรีบบ้วนทิ้ง
จากนั้นหมอทั้งสามก็พูดพร้อมกันเกือบจะพร้อมเพรียงว่าอาหารทั้งสามอย่างถูกวางยาพิษ!
ชุยหวยอินสีหน้าไม่สู้ดี ยืนแทบไม่ไหว ชี้นิ้วไปทางด้านนอก "เร็ว! ล้อมจวนของแม่นางหลิวไว้! ไปที่จวนของแม่นางหลิว! เราจวนจู好心收留นาง แต่นางกลับเนรคุณ คิดร้ายต่อคุณหญิงชรากับท่านสามีของข้า!"
ยามนี้ หลายคนยังไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น เชื่อคำพูดของนายหญิงเพียงคนเดียวที่ยังมีสติในจวนจู ชุยหวยอินสั่งให้ทำสิ่งใด พวกเขาก็ทำตามนั้น
ชุยหวยอินไม่เพียงส่งคนไปล้อมจวนของแม่นางหลิว แต่ยังเชิญหมอทั้งสามไปที่จวนของแม่นางหลิวเพื่อหาพิษด้วย
เพิ่งจะไปถึง เจ้าหน้าที่ประจำยามก็มาถึง ชุยหวยอินรีบสั่งให้เซียงซินไปเชิญท่านเจ้าหน้าที่
เซียงซินนำเจ้าหน้าที่หลายนายไปยังจวนของแม่นางหลิว พร้อมกับเล่าเหตุการณ์วันนี้อย่างละเอียด ไม่พูดเกินจริง ไม่พูดขาดตกบกพร่อง ไม่เปิดช่องให้จับผิด ขอเพียงให้เจ้าหน้าที่จับกุมแม่นางหลิวผู้วางยาพิษฆ่าคน
เจ้าหน้าที่ที่มามีทั้งหมดสี่นาย ฟังคำพูดของเซียงซินแล้ว ก็พอจะเข้าใจสถานการณ์ได้ รีบเดินตามหลังเซียงซินไปยังจวนของแม่นางหลิว
จวนอวี้จื้อของแม่นางหลิวถูกล้อมรอบไปด้วยผู้คนตั้งแต่เนิ่นแล้ว
เมื่อเจ้าหน้าที่มาถึง แม่นางหลิวผู้ต้องหาก็ถูกควบคุมตัวไว้อยู่แล้ว
เห็นแต่ว่าแม่นางหลิวขัดขืนเพียงเชิงสัญลักษณ์ไม่กี่ที "เกิดอะไรขึ้น? พวกเจ้าจับข้าทำไม? ใครเกิดเรื่องกันแน่? ท่านชายเล่า? ข้าจะพบท่านชาย!"
คนที่ควบคุมตัวนางพูดอย่างไม่พอใจ "เจ้าวางยาพิษ ทำร้ายเจ้านายถึงสองคน! วันนี้เจ้าอย่าหวังจะหนีรอด!"
"ไม่! ข้าไม่ได้ทำ! ข้าถูกใส่ร้าย ข้าจะพบท่านชาย!" ดวงตาแม่นางหลิววาบประกายความดีใจ ตายแล้ว ต้องสำเร็จแน่นอน! ชุยหวยอินกับจูหรงเยาต้องตายทั้งคู่แน่! นางกลั้นความดีใจไว้ มองไปข้างหน้า เมื่อเห็นแม่ลูกคู่นั้นตรงหน้า รูม่านตาก็หดตัวลงอย่างรวดเร็ว "เจ้า... พวกเจ้า..."