หวังจงกล่าว: “เจี๋ยหยูชุยแม้มิใช่สตรีผู้เฉลียวฉลาด แต่ทว่าท่านเจี๋ยหยูชุยงดงามยิ่งนัก”
ต้านไถจี๋นิ่งเงียบอยู่นาน คล้ายคิดอะไรบางอย่างอยู่ แล้วจึงเอ่ยขึ้นอีกว่า “ผู้ดูแลชุยได้รับการเลื่อนขั้นมาจากอำเภอโจ้ว เมืองหวงโจว สตรีตระกูลชุยก็ถูกโจรรังแกในอำเภอโจ้ว เมืองหวงโจวด้วยหรือไม่”
“ใช่ อำเภอโจ้ว เมืองหวงโจว” หวังจงตอบแล้ว ก็นึกถึงคนหนึ่งขึ้นมาได้อย่างรวดเร็ว เขาจึงชะโงกดูสีพระพักตร์ฮ่องเต้ แล้วเอ่ยทดลองถามว่า “พอดีนัก พระสนมเฉินของพวกเราก็เป็นชาวอำเภอโจ้ว เมืองหวงโจว เช่นกัน ครานั้นกับฝ่าบาทยังนับเป็นวาสนาที่สวรรค์ประทานให้!”
ต้านไถจี๋ลูบไล้แหวนหยกนิ้วโป้งในมือ หลุบพระเนตรลงเอ่ยว่า “ต่างก็เป็นชาวอำเภอโจ้ว เมืองหวงโจว หน้าตาก็คล้ายคลึงกันเพียงนั้น สืบได้หรือไม่ว่าสตรีตระกูลชุยถูกผู้ใดทำร้ายที่แห่งใด”
หวังจงแม้จะมิเข้าใจว่าทำไมฝ่าบาทถึงได้ทรงคิดว่าสตรีตระกูลชุยกับพระสนมเฉินมีหน้าตาคล้ายคลึงกัน ในสายตาของเขาแล้วทั้งสองคนไม่มีทางเหมือนกันได้เลย ทว่าเขายังรีบตอบกลับว่า “กระหม่อมมิได้สืบได้ความอันใด เรื่องนี้ทั้งตระกูลชุยต่างจงใจปกปิดไว้”
ต้านไถจี๋ขมวดพระขนง: “ชายที่มาปลอมตัวเมื่อวันนี้น่ะหรือ สอบสวนเขา”
หวังจงจ้องสีพระพักตร์ต้านไถจี๋แล้วเอ่ยอย่างลังเลว่า “ชายผู้นั้นตั้งแต่ก้าวเข้าไปในจวนตระกูลชุยก็มิได้ออกมาอีก ตามที่พี่เลี้ยงฟางเล่า ท่านชุยโกรธที่ชายผู้นั้นหลอกลวง จึงสั่งจับเขาสลบ คงคิดจะใช้การสอบสวนส่วนตัว”
ต้านไถจี๋แววพระเนตรฉายแววไม่พอใจเล็กน้อย ทรงใช้พระหัตถ์เคาะโต๊ะเบา ๆ อยู่นานจึงตรัสว่า “พรุ่งนี้ ตระกูลชุยจะปล่อยตัวเขาออกมา เมื่อชายผู้นั้นกลับถึงเรือนแล้ว เจ้ารีบพาตัวเขากลับมา ข้าจะสอบสวนเอง!”
หวังจงสีหน้าแปลกใจเล็กน้อย แต่ยังคงเอ่ยอย่างนอบน้อมว่า “กระหม่อมรับบัญชา!”
……
จวนตระกูลชุย
กลางดึกแล้วแต่เรือนด้านหลังยังคงมีแสงไฟสว่างไสว โดยเฉพาะห้องเก็บฟืน ที่ได้ยินเสียงครางอู้อี้เป็นระยะ