...
วันนี้อากาศดีเป็นอย่างยิ่ง แสงอาทิตย์สาดส่องทั่วผืนดิน สำหรับเดือนสองที่ยังหนาวเหน็บ นับเป็นวันที่ดีเสียจริง
หรงเยาไปที่ลานของคุณลุงรองตั้งแต่เช้าตรู่
ขณะนั้นคุณลุงรองเพิ่งรับประทานอาหารเสร็จ กำลังจะออกจากจวน หรงเยาพุ่งตัวเข้าไปกอด อ้อนวอนให้พาไปด้วย
ชุยหวยเฮ่ากล่าวขึ้นว่า “วันนี้ลุงรองมีธุระสำคัญ เยาเยาอยู่ที่จวนเถิด กลับมาแล้วลุงจะเอาของดีๆ ฝากเยาเยา”
หรงเยาส่ายหน้า สายตาคู่สวยจ้องมองอย่างอ้อนวอน จับมือคุณลุงรองชุยหวยเฮ่า แล้วเอ่ยเสียงอ่อน “คุณลุงรองจ๋า คุณลุงรักเยาเยาที่สุดแล้ว พาเยาเยาไปด้วยเถิดนะ เยาเยาจะไม่ก่อเรื่องเด็ดขาด จะไม่วิ่งเล่นซน!”
ชุยหวยเฮ่ามองหลานสาวน้อยผู้นุ่มนิ่ม ใจอ่อนลงเป็นอย่างมาก คิดในใจว่าหลานสาวช่างน่ารักว่านอนสอนง่าย ต่อให้พาไปด้วยก็คงไม่มีปัญหา อีกทั้งยังมีสาวใช้คอยดูแล
เยาเยาคงเพียงเบื่อหน่ายกับการอยู่แต่ในจวน อยากจะออกไปเที่ยวเล่นกับเขาบ้างเท่านั้นเอง
เขาจะปฏิเสธได้อย่างไรเล่า
ชุยหวยเฮ่าก้มลงอุ้มหรงเยาขึ้นมา อดไม่ได้ที่จะหยิกแก้มน้อยๆ ที่อวบอิ่มของนาง
“ได้! ลุงจะพาเยาเยาออกไป แต่เยาเยาต้องสัญญากับลุงรองว่าจะต้องอยู่ข้างๆ ลุง ไม่วิ่งเล่นซน”
หรงเยาทำตาประกาย รับคำทันที “จ้ะ! เยาเยาเชื่อฟัง!”
จนกระทั่งได้นั่งบนรถม้าของคุณลุงรอง หรงเยาจึงถอนหายใจอย่างโล่งอก
วันนี้นางจะต้องติดตามคุณลุงรองไม่ให้ห่าง เขาจะต้องไม่ทำให้การค้าในครั้งนี้สำเร็จเหมือนชาติก่อนอีกเป็นอันขาด
ชาติก่อน ในวันนี้เอง คุณลุงรองได้ซื้อคฤหาสน์สวนผลไม้แห่งหนึ่งทางใต้ของเมืองฉางอาน