บนเตียง พระพักตร์ของพระสนมเฉินยังคงอยู่ในความทรงจำของนางตลอดเจ็ดปี! ทุกครั้งที่นึกถึงก็รู้สึกอับอายจนแทบเอาชีวิตไม่รอด ฉะนั้นจะลืมได้อย่างไร?
เฉินหยุนเซียง!
สิบห้าปีก่อน มารดาบิดาพาหญิงสาวน้อยคนหนึ่งกลับมาเป็นเพื่อนเล่น นางบอกว่านางชื่อหยุนเซียง จะอยู่เคียงข้างและดูแลนางตลอดไป นางเป็นสาวใช้คนแรกของนาง เพราะอายุมากกว่านางเพียงปีเดียว จึงเป็นเพื่อนเล่นที่สนิทสนมกันมาก พวกนางเรียกกันและกันว่าเป็นพี่น้อง เวลานางถูกผู้อื่นรังแก ไม่อาจบอกบิดามารดาได้ แต่นางกลับยอมบอกนาง มอบหมายเรื่องสำคัญทั้งหมดให้นางจัดการ ความลับของนางต่อหน้านางไม่เคยเป็นความลับเลย
แต่บัดนี้ เมื่อได้เห็นใบหน้านี้อีกครั้ง กลับมีความหนาวเย็นแผ่ซ่านจากฝ่าเท้าขึ้นไปทั่วร่างกายทุกสัดส่วน ล้วนบอกนางว่าเฉินหยุนเซียงแกล้งตาย
เฉินหยุนเซียงหลอกลวงนาง!
เหตุใดนางจึงหลอกลวง? เหตุใดจึงปิดบังนางมาจนถึงทุกวันนี้? แล้วเหตุใดจึงต้องทำร้ายนาง ลูกสาวของนาง และทำร้ายตระกูลชุยทั้งหมดของพวกเขาด้วย?
ชุยหวยอินหันไปมองต้านไถจี๋ทันที จ้องไปที่ใบหน้าของเขาราวกับว่าบนใบหน้านั้นมีคำตอบที่นางต้องการ
“เจาอีชุย เห็นพระสนมเฉินแล้ว เหตุใดจึงไม่คารวะ?” โดยรอบเงียบไปนาน ต้านไถจี๋จึงเอ่ยขึ้นทันใด
ชุยหวยอินละสายตากลับมา จ้องมองพระสนมเฉินตรง ๆ ยกมือคารวะกล่าวว่า “หม่อมฉันคารวะพระสนมเฉิน ขอพระสนมเฉินทรงพระเจริญ”
เมื่อชุยหวยอินพูดจบ พระสนมเฉินก็ยังไม่ตอบ มีเพียงจ้องมองชุยหวยอินอย่างเหม่อลอย ราวกับวิญญาณถูกชิงไป ราวกับพูดไม่ได้แล้ว