คำพูดของชุยหวยอินไม่เพียงแต่ทำให้พระสนมเฉินโกรธเคืองเท่านั้น ยังทำให้ทุกคนในพระตำหนักที่นั่งอยู่ต่างก็ผุดลุกขึ้นนั่งตัวตรง เบิกตากว้าง
ทุกคนพากันมองไปที่พระสนมเฉิน บ้างตกใจ บ้างดีใจ บ้างสงสัย...
ไทเฮาไม่คิดว่าจะเป็นเช่นนี้เช่นกัน ทอดพระเนตรพระสนมเฉินอย่างระแวง แล้วจ้องไปที่ชุยหวยอินตรัสว่า "ชุยซื่อ การกล่าวหาพระสนมนั้นเป็นโทษถึงตาย!"
ชุยหวยอิน: "หม่อมฉันกล่าวทุกคำล้วนเป็นความจริงพ่ะย่ะค่ะ"
ไทเฮา: "เจ้าจะมีหลักฐานอะไร?"
ชุยหวยอิน: "ได้ยินว่าพระสนมเฉินมีนามว่าเฉินหรูหยุน ส่วนสาวใช้ที่หายไปของหม่อมฉันนามว่าเฉินหยุนเซียง ชื่อถึงจะไม่ตรงกัน ลักษณะบนตัวคนจะปลอมได้ ชื่อก็เปลี่ยนได้ แต่เวลาไม่เคยหลอกใคร"
"เจ็ดปีก่อน สาวใช้ที่เติบโตมาพร้อมกับหม่อมฉันชื่อเฉินหยุนเซียงหายตัวไป บางคนบอกว่านางตกหน้าผาตายแล้ว ตอนที่นางหายตัวไปก็คือวันที่แปดเดือนเจ็ดเมื่อเจ็ดปีก่อน"
"วันที่แปดเดือนเจ็ด!" ต้านไถจี๋เอ่ยขึ้นมาอย่างกะทันหัน เสียงแฝงไปด้วยความว่างเปล่าเล็กน้อย
"ฝ่าบาท! นางพูดจาเหลวไหล นางกำลังใส่ร้ายหม่อมฉัน!" พระสนมเฉินรีบลุกขึ้นพยายามขัดจังหวะคำพูดต่อไปของชุยหวยอิน
แต่เห็นได้ชัดว่าองค์ฮ่องเต้ทรงอยากรู้ ก็ไม่มีผู้ใดขัดขวางได้
ต้านไถจี๋ทอดพระเนตรพระสนมเฉินอย่างลึกซึ้ง แล้วจ้องไปที่ชุยหวยอินตรัสถามว่า "วันแปดเดือนเจ็ด สาวใช้ของเจ้าหายไปเพราะเหตุใด?"
ชุยหวยอินเงยหน้ามองต้านไถจี๋หนึ่งที แล้วมองไปที่ไทเฮาบนบัลลังก์สูง "วันนั้นหม่อมฉันให้นางถือของที่ใช้เป็นหลักฐานไปตามหาคนให้หม่อมฉันพ่ะย่ะค่ะ"
"ตามหาใคร!" ต้านไถจี๋รีบถามอีกครั้ง ทรุดพระกายลงมองชุยหวยอินไม่วางตา