ต้านไถจี๋ดวงตาจมลง ก้มตัวลงโดยไม่รู้ตัว โอบคนในอ้อมกอดพร้อมผ้าห่มให้แน่นขึ้น:"หอห้วงพระจันทร์ไม่ปลอดภัย เกรงว่าจะเกิดเหตุอีก เจี๋ยหยูยินดีติดตามข้าไปพักที่ตำหนักเหลียงอีหรือไม่"
ตำหนักเหลียงอีคือที่ที่ฝ่าบาททรงใช้ราชการและพักผ่อนพระบรรทมเป็นกิจวัตร
หากหวังจงไม่ได้คุมตัวนักฆ่าไปเป็นการส่วนตัว คงตกใจจนหน้าซีดเมื่อได้ยินคำพูดนี้ ตำหนักเหลียงอี! ที่เงียบสงบที่สุด ถึงแม้พระนางเจ้าเสด็จไปก็ไม่อาจประทับนาน ยิ่งไม่ต้องพูดถึงการค้างคืน!
แต่หวังจงไม่อยู่ ก็ไม่มีใครทอดถอนใจ
ชุยหวยอินโอนกายพิงอ้อมกอดของต้านไถจี๋ พยักหน้าเล็กน้อย:"หม่อมฉันขอบพระทัยฝ่าบาทที่ทรงรับเลี้ยง"
เกรงว่าแม้แต่ต้านไถจี๋เองก็ไม่รู้ว่าสายตาของเขาในยามนี้อัศจรรย์เพียงใด
ฝ่าบาทมีพระราชดำรัสแล้ว เจี๋ยหยูชุยย่อมต้องตามเสด็จไปพักผ่อนที่ตำหนักเหลียงอี
หากมิใช่เพราะเจี๋ยหยูชุยยืนยันจะสวมใส่เครื่องแต่งกาย ฝ่าบาทคงอุ้มเจี๋ยหยูชุยที่ห่อด้วยผ้าห่มไปที่ตำหนักเหลียงอีโดยตรง
ฝ่าบาทและเจี๋ยหยูชุยนั่งเกี้ยวไป
ทั้งสองนั่งชิดกัน ตลอดทางไม่มีใครเอ่ยคำใด
เมื่อถึงตำหนักเหลียงอีก็เป็นช่วงท้ายของยามไห่แล้ว
มีนางกำนัลเตรียมน้ำร้อนไว้ตั้งแต่เช้าตรู่เพื่อให้ผู้สูงศักดิ์คลายหนาว
ชุยหวยอินอาบน้ำก่อน สวมชุดนอนนอนบนพระแท่น มือกำผ้าห่มแน่น ดวงตากลางคืนมีแววหวาดกลัว
พระสนมเฉิน หากไม่มีอะไรผิดพลาด ต้องเป็นนางแน่นอน
พระสนมเฉินต้องการให้นางตาย แต่นางจะไม่ยอมให้นางสมใจ
นางยังมีเยียวยา มีบิดามารดาและพี่ชายทั้งหลาย...
นางต้องมีชีวิตอยู่ให้ดีในวังแห่งนี้
ต้านไถจี๋อาบน้ำเสร็จกลับมาก็เห็นคนในอ้อมกอดหลับบนพระแท่น
นางหลับอย่างสุขใจ ขดตัว เผยใบหน้าอ่อนโยนครึ่งหนึ่ง ชวนให้ผู้คนไม่อยากรบกวน
ต้านไถจี๋หยุดอยู่ข้างพระแท่น รู้สึกเคลิบเคลิ้มชั่วขณะ