ระหว่างพูด ถังเวินชวนกวาดสายตาไปทางคุณยายซู
ฝืนยิ้มออกมา:“คุณแม่ ไม่ลองพูดดีๆ กับคุณน้าทวดอีกสักครั้งได้ไหม พวกเรารู้แล้วว่าผิด”
“ให้ทางบ้านเราจัดโต๊ะเหล้า ขอให้ซิ่วเหมยกับจื้อหลงเข้าไปกราบขอขนาคุณน้าทวดอย่างจริงใจสักครั้ง?”
เผชิญกับคำขอของลูกชายตัวเอง คุณยายซูถึงจะโกรธมาก แต่ก็จนใจ
ถ้าหากมีทางเลือก นางก็อยากให้ครอบครัวลูกชายได้สานสัมพันธ์กับญาติผู้ใหญ่สายนี้นี่แหละ
ถอนหายใจอย่างจนใจ:“แม่ลองไปขอร้องให้ได้ แต่แม่ก็เดาอารมณ์คุณลุงรองของแม่ไม่ออก จะสำเร็จหรือไม่ แม่การันตีไม่ได้”
“เอาล่ะ กับข้าวแม่สั่งไว้แล้ว พวกแกไปให้พนักงานเสิร์ฟเองเถอะ แม่ไม่อยากกินอะไรทั้งนั้น กลับก่อน!”
พูดจบ คุณยายซูก็ลุกขึ้นยืนด้วยสีหน้าหม่นหมอง...
เดิมทีเป็นเรื่องดีแท้ๆ กลับพังเพราะหลานชายและสะใภ้ที่ไร้ความสามารถนี่แหละ
นางจะไม่หงุดหงิดได้ยังไง!
เห็นผู้เฒ่าจะกลับ ถังเอี๋ยนหรานก็ลุกขึ้นยืนเช่นกัน
“หนูก็ไม่อยากกินอะไรเหมือนกัน พ่อ แม่ หนูขอส่งคุณยายกลับบ้านก่อนนะ”
ถังเวินชวนและเฮ้าซิ่วเหมยอ้าปากจะพูดอะไร สุดท้ายก็ไม่ได้พูดอะไรออกมา
เรื่องมาถึงขนาดนี้แล้ว พวกเขาทำได้เพียงหวังให้ผู้เฒ่าช่วยพูดดีๆ กับซูหยางผู้อาวุโสให้หน่อย
อีกด้านหนึ่ง ซูหยางเพิ่งก้าวออกจากโรงแรม ก็รับสายจากถังเอี๋ยนหราน...
รออยู่ครู่หนึ่ง ก็ได้เจอกับทั้งสองคน
คุณยายซูสีหน้าเต็มไปด้วยความเก้อเขิน:“คุณลุงรอง วันนี้ต้องขอโทษจริงๆ หนูก็ไม่คิดว่าจะกลายเป็นแบบนี้”