เมื่อเห็นท่าทีของถังเอี๋ยนหรานเช่นนี้ เฮ้าซิ่วเหมยแทบจะระเบิดด้วยความโกรธ...
"หนูบ้านี่ ฉันโดนคนตบหน้ายังไม่พอ เธอยังเข้าข้างคนนอกอีก สงสัยจริง ๆ ว่าเธอเป็นลูกแท้ ๆ ของฉันรึเปล่าเนี่ย?"
ถังจื้อหลงเอามือกุมแก้ม สายตามองไปที่ซูหยาง ดวงตาวาวโรจน์ไปด้วยเปลวไฟแห่งความโกรธเกรี้ยว...
"ไอ้หนู ฉันโลดแล่นอยู่ในเมืองโยวมาตั้งนาน นายเป็นคนแรกที่กล้ายกมือตีฉัน ฉันจะจำนายไว้ให้ดี วันนี้ถ้าฉันไม่เรียกคนมาหักมือแก ฉันจะไม่ยอมให้ใครเรียกว่าถังจื้อหลงอีก"
พูดพลางก็หยิบโทรศัพท์มือถือออกมาเตรียมเรียกพวกพ้อง...
เขาอยู่ในสังคมมานานขนาดนี้ ถึงแม้จะไม่ถึงกับประสบความสำเร็จยิ่งใหญ่ แต่จะเรียกพวกพ้องสักสิบกว่าคนก็ไม่ใช่ปัญหาใหญ่
เมื่อเห็นท่าเช่นนั้น ซูหยางก็หัวเราะออกมา...
หัวเราะด้วยความจนใจและก็ขบขันไปพร้อมกัน!
ตั้งใจจะมารับญาติอย่างจริงจังแท้ ๆ กลับกลายเป็นสร้างศัตรูขึ้นมาเสียอย่างนั้น
อย่างที่ว่าเรื่องบัดสีในบ้านไม่ควรแพร่หลายออกไป เขาจึงไม่มีทางเปิดโอกาสให้ถังเจิ้นหลงได้เรียกใครมาช่วยเป็นแน่
รอยยิ้มที่มุมปากค่อย ๆ เย็นลง...
"ไอ้เลวทราม ไปคุกเข่า!"
พร้อมกับประโยคนั้น ถังจื้อหลงก็สะท้านไปทั้งใจ
แรงมหาศาลอันยากจะต้านทานและพรรณนาได้ พลันทำให้ขาทั้งสองของเขางอลงโดยไม่รู้ตัว
ไม่มีสิทธิ์โต้แย้งแม้แต่น้อย ตูม! ถังจื้อหลงทรุดตัวลงคุกเข่ากับพื้นทันที
ท่าทางของเขาทำเอาคนในห้องส่วนตัวทั้งหมด...
รวมถึงถังเอี๋ยนหรานและคุณยายซู ต่างพากันตะลึงงันไปหมด!