เฉาหยวนคิดไม่ตก ครั้งนี้ลูกศิษย์โง่ของเขาไม่ได้กินยาอายุวัฒนะอะไรเลย?
แค่ถูกปู่รองผู้ลึกลับของเขาเอามือลูบหัวไปมาเบา ๆ แล้วทำไมทั้งคนถึงกลายเป็นคนหยิ่งผยองได้ขนาดนั้น?
ต่างจากคนอื่นที่ยังมึนงง เจ้าตัวอย่างเหลียงคุนต่างหากที่เดือดสุด
โกรธจนเลือดทั่วกายไหลย้อนกลับ ขนลุกตั้งชัน...
อยู่มามากกว่าครึ่งชีวิต ในฐานะปรมาจารย์ขั้นกำเนิดปราณของตระกูลศิลปะการต่อสู้ระดับสูงสุด
เคยถูกเด็กหนุ่มผู้ไม่เป็นที่รู้จักคนไหนรังแกต่อหน้าธารกำนัลแบบนี้ที่ไหน!
อัปยศ! อัปยศสุดจะทน!
“เจ้าหนูหามือ!”
เหลียงคุนตวาดก้องกัมปนาท ร่างพรวดพราดออกไปทันที!
กำปั้นเท่ากระสอบทราย พร้อมพลังปราณขั้นกำเนิดที่สามารถทำลายล้างทุกสิ่ง กระหน่ำลงมาที่ซูเสี่ยวตงอย่างแรง
หมัดนี้ เขาไม่ได้ยั้งมือไว้แม้แต่น้อย
ต้องชกหัวอีกฝ่ายให้แตกกระจาย ล้างอัปยศให้สิ้น!
แต่ท่วงท่าดุดันของเขานั้น ตกอยู่ในสายตาของซูเสี่ยวตง
เป็นจุดอ่อนพรุนเต็มไปหมด ดูเชื่องช้าและน่าขัน!
ขั้นกำเนิดปราณกับขั้นปรมาจารย์ ต่างกันราวฟ้ากับเหว!
ระหว่างสองระดับนี้ มีหุบเหวลึกที่ไม่อาจข้ามผ่านกั้นอยู่!
เหลียงคุนในตอนนี้ ในสายตาเขา ก็เหมือนเด็กไม่กี่ขวบกำลังเล่นขายของ
เผชิญหน้ากับหมัดที่ดุดันนั้น ร่างของซูเสี่ยวตงขยับหลบเล็กน้อย ยกเท้าขวา พลังปรมาจารย์อันเกรี้ยวกราดพุ่งออกไปเตะ!
ปัง!
เสียงอู้อี้ดังขึ้น
เหลียงคุนพุ่งเข้ามาเร็วแค่ไหน ก็กระเด็นออกไปเร็วเท่านั้น!
เขายังไม่ทันได้ตั้งตัว ทั้งร่างก็เหมือนจรวดรูปคน...
กลางอากาศวกเป็นเส้นโค้งสุดน่าอนาถ ก่อนจะหัวทิ่มลงไปในพุ่มไม้ไม่ไกลออกไป