ตอนที่ซูเสี่ยวตงตาก๋งเสียชีวิต พ่อของเขาซูฉางซานกับพี่สาวซูหงเซียเกิดบาดหมางกันเพราะเรื่องเล็กน้อย
หลังจากนั้น ทั้งสองครอบครัวก็แทบไม่เคยติดต่อกันอีก
คราวนี้บรรพบุรุษซูหยางกลับมา ซูฉางซานก็แค่พูดลวก ๆ ว่าตัวเองยังมีพี่สาวอยู่อีกคน ไม่ได้แนะนำอะไรมาก
เห็นซูหยางไม่ได้ถามอะไรเพิ่ม ซูฉางซานก็เลยไม่คิดจะบอกเรื่องนี้ให้ซูหงเซียรู้
ความแค้นของคนรุ่นก่อน ซูเสี่ยวตงไม่ได้อยากจะเข้าไปยุ่งอะไร
แต่พอรู้ว่าจะต้องไปโจวโจว เขาก็เริ่มรู้สึกกระสับกระส่ายขึ้นมา...
จะแวะไปหาป้าสักหน่อยดีไหมนะ?
สองวันต่อมา สำนักฝ่ามือเหล็กก็ยกทัพออกทั้งหมด นำโดยประมุขเฉาหยวน
คนทั้งหกโดยเครื่องบินตรงไปยังโจวโจว
ลงจากเครื่องก็มีรถของตระกูลกู้จวังมารับส่งถึงที่
ระหว่างทางไปตระกูลกู้จวังที่ภูเขาเว่ยอู่
เฉาหยวนยังไม่วางใจ กำชับทุกคนอีกรอบ...
“พวกจำไว้ให้ดี งานฉลองขั้นกำเนิดปราณของคุณชายกู้คราวนี้ แขกที่มาร่วมงานต้องไม่ธรรมดาแน่นอน ถึงตระกูลกู้จวังแล้ว ห้ามไปก่อเรื่องกับใครเด็ดขาด”
เฉาหยิงไม่พอใจที่ประมุขพ่อเป็นคนขี้ขลาดแบบนี้อยู่แล้ว
เม้มปากแล้วพูดขึ้น “แล้วถ้าเขามาหาเรื่องพวกเราก่อนล่ะ?”
เฉาหยวนถลึงตาใส่ “ไม่มีเหตุไม่มีผล ใครจะมาหาเรื่องพวกนักเลงอย่างแก?”
“ยังไงก็จำไว้ให้ดี ออกนอกบ้านอย่าก่อเรื่อง และอย่าสร้างปัญหาให้สำนักฝ่ามือเหล็กเด็ดขาด”