ได้ฟังพี่สาวพูดจบ หยุนเสี่ยวเมิ่งรู้สึกใจกระตุกวูบหนึ่งทันที!
นางไม่กลัวว่าซูหยางอายุจริงจะมาก แค่ดูแลตัวเองดีๆ ก็ยังเป็นหนุ่มหล่อสุดๆ ได้อยู่ดี
นางก็ไม่กลัวว่าซูหยางจะมีรสนิยมเอนเอียงไปทางไหน นางมั่นใจว่าหากพยายามมากพอ ไม้คดก็ยังงัดให้ตรงได้!
แต่ก็อย่างที่พี่สาวว่า หากอีกฝ่ายมีภรรยา มีลูกแล้ว ต่อให้นางพยายามแค่ไหนก็ไร้ประโยชน์
พยายามสุดท้ายก็ได้ไปเป็นภรรยาน้อย เป็นแม่เลี้ยงให้คนอื่นหรือ?
เห็นหยุนเสี่ยวเมิ่งทำหน้าหมองหม่ำ โจวเซี่ยวเซี่ยวรู้สึกไม่ค่อยดีใจนัก
เอ่ยปลอบ: "เอาล่ะ ที่ฉันพูดก็ไม่แน่จะจริงเสมอไป!"
"เขาจะอายุแปดสิบกว่าแล้วหรือยังไม่รู้เลยนะ ฉันยังไงก็ยังไม่ค่อยเชื่อ"
ได้ยินดังนั้น หยุนเสี่ยวเมิ่งก็ส่ายหน้า...
"พี่สาว เรื่องนี้คงไม่ปลอมหรอก ซูหยางเขาไม่มีเหตุผลจะเอาเรื่องนี้มาหลอกเรา"
พูดมาถึงตรงนี้ ใบหน้าเผยรอยยิ้มฝืนๆ ออกมา
"ช่างเถอะ ฉันกับเขาก็ไม่ได้มีอะไรกันอยู่แล้ว จะมีเมียมีลูกก็ช่างเขาเถอะ!"
จากนั้นก็กำชับอีกประโยค: "พี่สาว ยันต์ที่เขาให้ไว้ เธอต้องพกติดตัวตลอดเวลาสองสามวันนี้นะ จะจริงหรือไม่จริง เรื่องแบบนี้เชื่อว่ามีดีกว่าไม่เชื่อ"
โจวเซี่ยวเซี่ยวก็รู้ว่าน้องสาวหวังดีกับตน
ยิ้มบางๆ: "รู้แล้วๆ ต่อให้ฉันอาบน้ำ ฉันก็จะแปะมันติดตัวไว้"
พูดอย่างนั้น แต่จริงๆ แล้วนางก็ยังไม่ได้ใส่ใจเรื่องนี้มากนัก
ตัวเองเป็นแค่ตำรวจสาวเพิ่งเข้าทำงาน เรื่องเล็กๆ ยังไม่เคยจับเลย จะมาอันตรายถึงเลือดเนื้อได้ยังไง?