เหอกั๋วตงเพิ่งจะอวดอ้างไว้ก่อนหน้านี้ ว่าคราวนี้ถ้าทำให้อาการของหลี่อวี้เหลียนดีขึ้นได้
ตำแหน่งหน้าที่ของเขาจะเลื่อนขั้นสูงขึ้น แน่นอนว่ารอได้ไม่ไกล!
แต่ถ้าเป็นแค่ฟ้าร้องแล้วฝนไม่ตก อนาคตของเหอกั๋วตงก็คงน่าเป็นห่วง
ในชั่วขณะนี้ บรรยากาศภายในห้องผู้ป่วยแตกออกเป็นสองฝั่ง
แพทย์ส่วนหนึ่งสีหน้าแสดงความเสียดาย แทนเหอกั๋วตงเหงื่อตก
อีกส่วนหนึ่งที่นำโดยพวกแพทย์แผนตะวันตก กลับซ่อนแววสมน้ำหน้าไว้ในแววตา
โดยเฉพาะหัวหน้าหู มุมปากแทบจะกดรอยยิ้มเย็นเยาะไว้ไม่อยู่
เขาไม่ชอบแพทย์แผนจีนอยู่แล้ว ไม่เชื่อว่าสูตรยาเล็กๆ น้อยๆ แบบชาวบ้าน จะรักษาโรคยากระดับโลกตรงหน้าได้
แถมยังมีความขัดแย้งจากการปรึกษาหารือครั้งก่อน ยิ่งตอนนี้แทบจะอยากให้เหอกั๋วตงได้อับอาย หมดชื่อเสียงไปเลย!
ส่วนม้าเทา ความหวังที่เพิ่งจะก่อขึ้นบนใบหน้า ก็ดับลงในพริบตา...
แม่ยายที่อยู่ข้างๆ หน้าก็ขาวซีด เสียงสั่นเทา: "เป็นแบบนี้ได้ยังไง...เป็นแบบนี้ได้ยังไงกัน!"
ม้าเทาสูดหายใจลึก กดความผิดหวังในใจลงไป
น้ำเสียงต่ำแหบแห้ง มองไปทางเหอกั๋วตง: "คุณหมอเหอ ใช่...ว่ายาไม่มีประสิทธิผลหรือเปล่า?"
ภายใต้ความกดดันมหาศาล เหอกั๋วตงตั้งสติได้
น้ำเสียงมั่นคง อธิบาย: "เลขาม้า ผมขอสาบานด้วยเกียรติของผม สูตรยานี้ตรงกับอาการ แน่นอนว่าต้องมีฤทธิ์ยา"
"ปัญหาไม่ได้อยู่ที่สูตรยา แต่อยู่ที่ภรรยาของท่านอาการหนักเกินไป เส้นประสาทหลอดอาหารปิดสนิท ร่างกายต่อต้านอาหารและยาทั้งหมด น้ำยาจึงยากจะเข้าร่างกาย!"