ให้ตายเถอะ อย่าบอกนะว่ามันจะบังเอิญขนาดนี้?
พอคิดถึงความเป็นไปได้นี้ ใจของซูเสี่ยวตงก็อดขมขื่นขึ้นมาเล็กน้อยไม่ได้
ลูกพี่ลูกน้องฝ่ายลูกพี่ลูกน้องของเขาชื่อถังเวินชวน แม้ช่วงหลายปีที่ผ่านมาทั้งสองจะไม่ค่อยได้ติดต่อกัน แต่ความสัมพันธ์ทางสายเลือดยังคงมีอยู่ตรงนั้น...
ถ้าเป็นหลานสาวแท้ ๆ ของตัวเองจริง ๆ ซูเสี่ยวตงก็คงไม่กล้าปล่อยวางเรื่องนี้ไปเฉย ๆ ได้
แต่ก่อนที่จะรู้แน่ชัดว่านังนี่เป็นใคร เขาก็คงไม่สร้างเรื่องใหญ่ให้ตัวเองและสำนักฝ่ามือเหล็กหรอก...
ถอยหลังไปไม่กี่ก้าว มาถึงมุมหนึ่ง หยิบโทรศัพท์มือถือออกมาเปิดรายชื่อ
หารหัสของถังเวินชวนลูกพี่ลูกน้องเจอ แล้วก็กดโทรออกไปทันที
โทรศัพท์ดังอยู่หลายที กว่าจะได้ยินเสียงหัวเราะอย่างอารมณ์ดีของผู้ชายวัยกลางคนจากปลายสาย...
"ไอ้ลูกพี่ วันนี้คิดอะไรอยู่ถึงได้โทรมาหาฉันล่ะ?"
สถานการณ์เร่งด่วน ซูเสี่ยวตงไม่มีเวลามาเกรงใจกัน...
รีบถามทันที: "ลูกพี่ ลูกสาวนายชื่อถังเอี๋ยนหรานใช่ไหม?"
พอซูเสี่ยวตงถามแบบนั้น เสียงผู้ชายปลายสายก็ดูแปลกใจเล็กน้อย...
"อ๋อ ใช่ ลูกสาวฉันชื่อถังเอี๋ยนหรานจริง ๆ เป็นอะไรไป?"
"แล้วตอนนี้ยังเรียนหนังสืออยู่ไหม?"
ถังเวินชวนฝั่งนั้นถึงจะงง ๆ แต่ก็ไม่ได้คิดอะไรมาก
ถอนหายใจพร้อมยิ้มขื่น: "ลูกสาวฉันมันไม่ใช่คนเรียนหนังสือหรอก พอจบมัธยมปลาย เพื่อไม่ให้มันเที่ยวเตร่เปล่า ๆ เลยไปฝากมันเข้าทำงานในโรงแรมชื่อดังแห่งหนึ่งในเมืองโยวของเรา"
พอได้ยินแบบนี้ หัวใจของซูเสี่ยวตงก็ตึงขึ้นมาทันที