ฟังคำถามกะทันหันของซูหยาง ใบหน้าของซูหยู่หรานเผยความตะลึงอย่างชัดเจน
ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง เธอจึงเอ่ยขึ้นเบา ๆ ด้วยความสงสัยเต็มเปี่ยม
"หนุ่มน้อย เธอ...รู้จักฉันเหรอ?"
คำเรียกหนุ่มน้อยนั้นตกเข้าหูซูหยาง ทำให้เขารู้สึกขบขันอยู่ในใจอย่างประหลาด
ผู้คนเพียงมองเห็นเปลือกนอก ไม่รู้ถึงความผันผวนของกาลเวลา
นานมาแล้ว ตอนที่เขาบำเพ็ญถึงขั้นทะลวงฟ้า เขาได้ทุ่มเททรัพย์สมบัติแห่งสวรรค์และแผ่นดินนับไม่ถ้วน หลอมยาคืนวัยอันเลื่องชื่อขึ้นมาหนึ่งเม็ด
ฤทธิ์ยาที่เหนือธรรมชาติ ทำให้หน้าตาของซูหยางคงอยู่ที่สภาพอายุสิบแปดตลอดกาล
ไม่ต้องพูดถึงหลายหมื่นปีในโลกบำเพ็ญเพียร แค่คิดตามอายุขัยบนโลกใบนี้ ตอนนี้ซูหยางก็อายุแปดสิบหกปีแล้ว
และหากพี่ชายกับน้องสาวของเขายังมีชีวิตอยู่ในตอนนี้ อายุของพวกเขาก็น่าจะเป็นแปดสิบแปดและแปดสิบห้าปีตามลำดับ
ซูหยู่หรานที่อยู่ตรงหน้า มีโอกาสสูงมากที่จะเป็นหลานรุ่นหลังของตระกูลซู
ตามสายเลือดและรุ่น หล่อนควรเรียกเขาว่าอากงคนที่สอง
แต่กลับกลายเป็นว่าหลานรุ่นหลังเอ่ยปากเรียกเขาว่าหนุ่มน้อย
การคลาดเคลื่อนของรุ่นแบบนี้ ช่างตลกและน่าขันจริง ๆ!
แววตาของซูหยางเผยรอยยิ้มขบขันเล็กน้อย เขากลบกลั้นความปวดร้าวในใจไว้
สายตามุ่งมั่นจ้องไปที่ซูหยู่หราน น้ำเสียงเรียบนิ่ง: "ซูอันเป็นคนอะไรของเธอ?"
อีกครั้งกับชื่อที่ทั้งแปลกและคุ้นเคย ซึ่งแทงเข้าตรงใจของซูหยู่หรานอย่างแม่นยำ
เธอตะลึงอีกครั้ง ความสงสัยในใจยิ่งทวี: "เธอ...รู้จักคุณปู่ของฉันเหรอ?"
ถึงตอนนี้ ตัวตนของซูหยู่หรานก็ชัดเจนหมดแล้ว
แววตาซูหยางมืดลงเล็กน้อย น้ำเสียงแฝงความหม่นหมองที่ยากจะสังเกตเห็น: "คุณปู่ของเธอ...ยังสบายดีไหม?"
คำถามเรียบง่าย ทำให้ซูหยู่หรานรู้สึกหนาวสะท้านไปทั้งร่าง...
ช่างน่าเหลือเชื่อจริง ๆ!
ชายแปลกหน้าคนหนึ่งที่ดูอายุไม่มากไปกว่าลูกสาวของเธอ
แต่งตัวประหลาด ที่มาลึกลับ พอเจอหน้าก็ถามถึงคุณปู่ที่เสียชีวิตไปสิบกว่าปีของเธอ!
ชวนขนลุก คิดแล้วยิ่งน่ากลัว!
ถ้าเป็นใครก็ตาม เจอเรื่องประหลาดแบบนี้เข้าคงขนหัวลุกไปด้วยกันทั้งนั้น
ซูหยู่หรานเผลอมองไปรอบ ๆ ผู้คนที่สัญจรไปมาโดยไม่รู้ตัว ความหวาดกลัวในใจจึงบรรเทาลงเล็กน้อย
เธอรีบถอยหลังสองก้าว สายตาเต็มไปด้วยความระแวดระวัง: "แกเป็นใครกันแน่? สืบเรื่องคุณปู่ของฉันจะทำไม?"
"ไม่ต้องกังวล"
ซูหยางพยายามทำให้รอยยิ้มของเขาดูอ่อนโยนมากขึ้น: "ฉันไม่ได้มีเจตนาร้าย ฉันเป็นรุ่นราวคราวเดียวกับซูอันคุณปู่ของเธอ ถือว่าเป็นคนรู้จักเก่า แค่อยากถามไถ่สารทุกข์สุขดิบของเขาเฉย ๆ"
พอพูดจบ ซูหยู่หรานไม่เพียงไม่สบายใจ กลับยิ่งตึงเครียดขึ้นไปอีก เธอถอยหลังตลอดทาง...
"คนรู้จักเก่า?"
"แกหลอกผีใครกัน!"
"คุณปู่ของฉันตายไปตั้งสิบกว่าปีแล้ว! เพื่อนเก่าแก่ที่ยังมีชีวิตอยู่ตอนหนุ่ม ๆ ของท่านก็เหลือไม่กี่คน แล้วจะมีคนรู้จักแก่ ๆ หนุ่ม ๆ อย่างแกได้ยังไง?"
"ฉันเตือนแกไว้นะ อย่าตามฉันมาอีกเรื่อยเปื่อย ไม่งั้นฉันจะแจ้งตำรวจจับ!"
พูดจบ ซูหยู่หรานก็ไม่กล้าอยู่ต่ออีกต่อไป รีบหันหลังเร่งฝีเท้า
แทบจะวิ่งหนีออกไปทางถนน
ตอนนี้เธอแค่อยากสะบัดชายหนุ่มประหลาดคนนี้ให้พ้น ๆ ไป
มองดูแผ่นหลังของซูหยู่หราน รอยยิ้มสงบนิ่งบนใบหน้าซูหยางชะงักเล็กน้อย
พี่ใหญ่ซูอาน...จากไปตั้งสิบกว่าปีแล้วเหรอ?
ตอนที่เขาออกจากโลกใบนี้ ยังเล็กมาก ความทรงจำเกี่ยวกับพี่ใหญ่จึงเลือนราง
หมื่นปีผ่านไปเพียงชั่วพริบตา เขาเหยียบย่ำความว่างเปล่ากลับมา...
แผ่นดินเกิดยังคงอยู่ แต่ผู้คนจากไปแล้ว สวรรค์และมนุษย์แยกจากกัน!
ไม่มีความเจ็บปวดแทบขาดใจ มีเพียงความเสียดายเล็กน้อย...
ชีวิตหลายหมื่นปีในโลกบำเพ็ญเพียร ซูหยางมองเรื่องเกิดและตายออกมานานแล้ว
เขามีลูกหลานสายเลือดนับไม่ถ้วน แต่ละคนมีพรสวรรค์แตกต่างกัน
บางคนความสามารถธรรมดา ต่อให้ได้ทรัพย์สมบัติวิเศษหล่อเลี้ยง ก็มีอายุขัยเพียงพันปี
หลังจากผ่านการส่งลูกหลานและญาติพี่น้องจากไปหลายครั้ง เขาก็มองเรื่องการจากลาเป็นเรื่องธรรมดาไปแล้ว
ซูเฒ่าปีศาจมีพลังทะลวงฟ้า สามารถเปลี่ยนแปลงชะตากรรม ตัดสินเซียนและปราบมารได้
เพียงแต่ไม่สามารถควบคุมวัฏจักรเกิดและตาย พลิกกลับหยินหยาง!
คนตายแล้วเหมือนไฟดับ ทุกอย่างเป็นไปตามชะตาฟ้าลิขิต
ถอนหายใจเบา ๆ ซูหยางกลบกลั้นความคิดอันน้อยนิดในใจ
ตามรอยเส้นทางที่ซูหยู่หรานจากไป เขาค่อย ๆ เดินตาม
......
เมืองหนานเจียง เขตเมืองเก่า ร้านบะหมี่ตระกูลซู
ร้านเก่าแก่อายุหลายสิบปีแห่งนี้ คือหยาดเหงื่อตลอดชีวิตของพ่อแม่ซูหยู่หราน
พ่อของเธอชื่อซูฉางซาน แม่ชื่อหวงเหมย
สองสามีภรรยาใกล้หกสิบปี ดูแลร้านบะหมี่เล็ก ๆ แห่งนี้อย่างขยันขันแข็งมาครึ่งชีวิต
ธุรกิจไม่ได้คึกคักอะไรมากมาย แต่ก็ไม่ได้แย่ อาศัยชื่อเสียงที่ดี พอเลี้ยงปากเลี้ยงท้องได้
สองสามีภรรยามีลูกชายหนึ่งคนลูกสาวหนึ่งคน
ลูกสาวคนโตซูหยู่หราน อายุสามสิบแปดปี เป็นพยาบาลที่โรงพยาบาลประชาชนกลางเมือง สามีที่แต่งงานด้วยเป็นรองหัวหน้าแพทย์แผนจีน
ฐานะครอบครัวมั่นคง มีลูกสาวหนึ่งคนชื่อเหอเมี่ยวเมี่ยว เรียนอยู่ชั้นมัธยมต้นที่โรงเรียนมัธยมสามหนานเจียง
ลูกชายคนรองซูเสี่ยวตง อายุสามสิบห้าปี แต่ก่อนทำงานในโรงงานรัฐขนาดใหญ่ ภรรยาที่แต่งงานด้วยก็เป็นเพื่อนร่วมโรงงาน
ต่อมาซูเสี่ยวตงหลงใหลวิชากังฟูแบบดั้งเดิม อีกทั้งเขามีพละกำลังพอตัว เลยตัดสินใจลาออกมาเป็นบล็อกเกอร์สายคอนเทนต์
ปกติถ่ายคลิปทุบอิฐ หักเหล็กตัดแป๊บ ทางอินเทอร์เน็ตก็ถือว่าพอมีชื่อเสียงอยู่บ้าง
ตอนนี้ ในร้านก็ไม่มีลูกค้ากี่คน
ซูฉางซานนั่งอยู่ที่หน้าร้าน ส่วนหวงเหมยกับพนักงานเสิร์ฟที่จ้างมา กำลังวุ่นวายอยู่ในครัว
ส่วนซูหยู่หราน เดินเร็ว ๆ มาตลอดทาง จนถึงร้านบะหมี่ของตัวเอง
หันกลับไปมองไม่เห็นเงาซูหยางแล้ว เธอจึงถอนหายใจยาวด้วยความโล่งอก
ซูฉางซานเห็นลูกสาวมา ก็รู้สึกดีใจไม่น้อย
ยิ้มแล้วเดินเข้าไปหา: "หยู่หราน มาทำไมรีบจัง?"
"เดินทางเหนื่อยแล้วสิ! อยากกินอะไร บอกแม่แกทำไปเลย"
เผชิญหน้ากับคำถามที่อ่อนโยนของพ่อ ซูหยู่หรานยังคงใจสั่นไม่หาย
เธอคว้าแก้วน้ำชาเย็นบนโต๊ะ รินดื่มสองอึกเพื่อกลบเกลื่อนความตกใจ
จากนั้นจึงเอ่ยปากเบา ๆ ด้วยสีหน้าเหลือเชื่ออย่างที่สุด
"พ่อ ขากลับบ้านเมื่อกี้ เจอเรื่องประหลาดมาก ชายหนุ่มคนหนึ่งแต่งตัวแปลก ๆ มาก ดูอายุไม่เกินยี่สิบ"
"แต่พอเอ่ยปากปุ๊บ ก็บอกว่ารู้จักคุณปู่ ยังถามถึงสารทุกข์สุขดิบของคุณปู่อีกด้วย!"
"ไอ้หนูผมเสี้ยวหนึ่ง บอกว่าเป็นคนรู้จักเก่ากับคุณปู่ฉัน ฟังแล้วชวนขนลุกไปหมด!"
ฟังคำพูดนี้ ซูฉางซานตะลึงอยู่กับที่ ใบหน้าเต็มไปด้วยความงุนงงและประหลาดใจ
ไอ้หนูอายุประมาณยี่สิบคนหนึ่ง บอกว่าเป็นคนรู้จักเก่ากับพ่อที่ตายไปสิบกว่าปี?
ซูฉางซานสมองหมุนไม่ทันไปชั่วขณะ
งง ๆ แล้วถามต่อ: "หยู่หราน แกพูดอะไรน่ะ? พ่อฟังไม่เข้าใจเลย?"
ระหว่างที่ซูหยู่หรานกำลังจะเล่ารายละเอียดอีกรอบ...
ก็มีเงาร่างหนึ่งเดินเข้ามาในร้านบะหมี่ตระกูลซูอย่างสงบนิ่ง
"ไอ้คนนั้นแหละ!"
ซูหยู่หรานมองเห็นชัดคนที่มาแล้ว ก็ตกใจแทบกระโดด
ชี้ไปที่ซูหยางที่กำลังเดินเข้าร้าน: "พ่อ! ใช่คนนี้!"
"ใช่เขาที่บอกว่ารู้จักคุณปู่ แล้วยังตามมาถึงร้านเราได้ไง!"
ชั่วพริบตา ทั้งร้านบะหมี่ก็เงียบกริบทันที
ลูกค้าประปรายสองสามคนพากันหันมามองชายหนุ่มที่ปรากฏตัวอย่างสงสัย
รูม่านตาซูฉางซานสั่นไหว จ้องเขม็งไปที่เด็กหนุ่มตรงหน้า
กิริยาท่าทางเหนือคนทั่วไป ดูอายุไม่มากไปกว่าหลานสาวของตัวเอง
อายุแค่นี้ จะไปรู้จักพ่อแก่ที่จากโลกไปสิบกว่าปีได้อย่างไร?
ซูฉางซานอยู่อย่างไร้สาระมาครึ่งชีวิต ก็ไม่เคยเจอเรื่องประหลาดแบบนี้มาก่อน!