ด้วยฐานะของตระกูลเสิ่น ของที่ส่งให้เป็นของขวัญย่อมไม่ธรรมดาแน่นอน
ในขณะที่พ่อแม่ของซูฉางซานยังคงทำหน้าตกตะลึง
เสิ่นเย่าหัวฉีดรอยยิ้มประจบประแจง รับกล่องไม้ขนาดพอประมาณมาจากชายชุดดำคนหนึ่งก่อน...
"พี่ซู นี่คือโสมป่าอายุร้อยปี ผมโชคดีประมูลได้มาจากงานประมูลแถวเมืองหลวงเมื่อไม่กี่ปีก่อน"
"เอ่อ... มูลค่ากว่าสามล้าน!"
หรืออาจจะกลัวว่าซูฉางซานจะไม่เข้าใจมูลค่าของมัน เสิ่นเย่าหัวจึงจงใจเอ่ยราคาออกมา
พอได้ยินคำพูดนี้ ซูฉางซานเกือบเซถลา
ฉากตรงหน้า เขารู้สึกชวนเหลือเชื่อเกินไป เหลือเชื่อจนแทบไม่กล้าเชื่อ!
มหาเศรษฐีอันดับหนึ่งของเมืองหนานเจียงวิ่งมาสร้างความสนิทสนมกับเขาก็ไม่ว่ากัน แต่นี่ลงมือให้ของขวัญมูลค่าหลายล้านเลยหรือ?
ช่างสุดยอดเกินไปแล้ว!
ซูฉางซานกลืนน้ำลายอย่างแรง...
ถึงจะพูดติดๆ ขัดๆ ออกมาได้ว่า "คุณ... คุณเสิ่น นี่... นี่... ของมีค่าขนาดนี้ ผมไม่กล้ารับหรอก"
"พวกคุณเป็นคนใหญ่คนโต มาถึงร้านเล็กๆ แบบนี้ของเรา ต้องการอะไรกันแน่?"
เสิ่นเย่าหัวยิ้มอย่างนอบน้อม...
"พี่ซู ท่านอาจจะยังไม่รู้ ตระกูลซูของพวกท่านมีคนสำคัญเกิดขึ้นมาถึงสองคนนะ!"
"ที่ผมได้มาส่งของขวัญให้พวกท่าน นี่คือเกียรติของตระกูลเสิ่นแล้ว ท่านอย่าได้ปฏิเสธเด็ดขาด!"
"นอกจากโหลกล่องนี้แล้ว ผมยังเตรียมเท็กซ์หัวขาวอายุร้อยปี กับกำไลหยกจักรพรรดิ์อีกหนึ่งคู่..."
"มูลค่ารวมไม่แพงเท่าไหร่ แค่ประมาณสิบล้านเท่านั้นเอง!"
ฟังเสิ่นเย่าหัวแนะนำตัวด้วยท่าทีประจบประแจงขนาดนี้