เมื่อชีวิตยังเป็นเดิมพัน ศักดิ์ศรีก็ไม่ต่างจากสิ่งไร้ค่า!
ไม่ทันได้คิดมาก ฮวาเย่ก็เงยหน้าขึ้นอย่างยากลำบาก...
"ท...ท่านผู้อาวุโส ข้าน้อยยินดีภักดี"
"ฮะฮ่าฮ่า รู้จักเอาตัวรอดก็ถือเป็นคนเก่ง ฮวาเฒ่า เจ้าได้มีโอกาสจงรักภักดีต่อทะเลไร้ที่สุดแห่งยมโลกของเรา นั่นเป็นบุญวาสนาของเจ้าแล้ว!"
"หากภายหน้าเจ้าทำผลงานได้ดี ข้าอาจพิจารณาสอนเคล็ดหลอมกายให้เจ้า ทำให้เจ้ากลายเป็นนักบำเพ็ญที่แท้จริง!"
ฟังคำพูดของเล้งซาแล้ว ฮวาเย่ยังคงมีสีหน้าสับสน
ทะเลไร้ที่สุดแห่งยมโลกคืออะไรกันแน่?
จนถึงตอนนี้ เขายังคงจับทางพวกแขกไม่ได้รับเชิญสุดสยองกลุ่มนี้ไม่ได้เลย
อ้าปากถามด้วยความสงสัยและลำบากใจ
"ท...ท่านผู้อาวุโส ข้าน้อยขอถามด้วยความไม่รู้ ว่าทะเลไร้ที่สิ้นสุดแห่งยมโลกอยู่ที่ใดกัน?"
ไม่ต้องให้เล้งซาตอบ ฟางถงที่เงียบมาตลอดก็ตอบด้วยน้ำเสียงเย็นชา
"ไอ้แก่ เจ้าฟังให้ดี พวกเรามาจากดินแดนไร้ขีดสุดบนฟ้าเก้าชั้น สุดยอดอำนาจแห่งโลกไร้ขีดจำกัด ทะเลไร้ที่สุดแห่งยมโลก!"
"ตอนนี้พวกเราจะมาสร้างสาขาบนดาวบ้านเกิดของเจ้าพวกชนพื้นเมือง ต่อจากนี้ศาลาเขาหลงหวูแห่งนี้จะถูกเรียกว่าสำนักมารเย็นฉ่ำ!"
"รับใช้พวกเราให้ดี สำนักมารเย็นฉ่ำของเราจะไม่ทำให้เจ้าต้องผิดหวัง..."
ฟังคำพูดของฟางถง หัวใจของฮวาเย่ก็ปั่นป่วนทันที
ฟ้าเก้าชั้น ดินแดนไร้ขีดสุด ทะเลไร้ที่สุดแห่งยมโลก นักบำเพ็ญ...
มันช่างเหนือจริงยิ่งนัก!
แต่ด้วยพลังสุดสยองที่อีกฝ่ายแสดงให้เห็น การยอมรับของฮวาเย่ก็ไม่ได้ยากเย็นอะไร
การยอมจำนนต่ออำนาจลึกลับใหญ่โตแบบนี้ ไม่รู้สึกอับอายอีกต่อไป...