“แม่!”
“หนูอยากไปหาพี่สาว!”
“ที่พี่มีเสือดาวตัวใหญ่สองตัว น่ารักสุด ๆ เลย!”
ซูโม่โม่กอดโทรศัพท์มือถือ วิ่งออกจากห้อง ตรงดิ่งเข้าไปในห้องรับแขก แล้วพูดกับหญิงวัยกลางคนคนหนึ่ง
“พี่สาวไปทำธุระ จะมีเวลาที่ไหนมาเล่นซนกับลูก?”
หญิงวัยกลางคนยกถ้วยชาขึ้น มองลูกสาวคนเล็กด้วยแววตาเอ็นดู
“พี่ไม่ได้ไปทำธุระสักหน่อย!”
“เห็น ๆ อยู่ว่าไปหาเสือดาวเล่น แต่ไม่ยอมพาหนูไปด้วย!”
“พี่สาวใจร้าย ฮึ!”
ซูโม่โม่เท้าเอว แก้มป่องด้วยความโกรธ
หญิงวัยกลางคนยิ้มพลางส่ายหน้า
ลูกสาวคนโตออกไปอย่างรีบร้อนทันทีที่กินมื้อส่งท้ายปีเก่าเสร็จ บอกเพียงว่าจะไปเจียงโจว แต่ไม่ได้บอกว่าจะไปทำอะไร
นางเพิ่งรู้จากปากลูกสาวคนเล็กว่า ซูอวิ้นไปเขาชิงฮุยเพื่อเล่นกับเสือดาว
“เอาละ”
“วันนี้ก็ไม่มีธุระอะไร แม่จะพาลูกไปหาพี่เอง”
“กลับไปเก็บของในห้องก่อน อย่าถึงตอนนั้นค่อยบ่นว่าลืมนั่นลืมนี่อีกล่ะ”
“เยี่ยมเลย!”
“หนูจะไปเล่นกับเสือดาวตัวใหญ่แล้ว!”
ซูโม่โม่กระโดดโลดเต้นด้วยความตื่นเต้น ก่อนจะวิ่งกลับห้องไปอย่างร่าเริง
หญิงวัยกลางคนมองตามแผ่นหลังของลูก แล้วหยิบโทรศัพท์มือถือออกมาอีกครั้ง
ลูกสาวคนเล็กพูดจาเกินจริงเป็นประจำ
นางต้องถามซูอวิ้นก่อนว่าวัดชิงเฟิงเป็นสถานที่แบบไหนกันแน่
อีกด้านหนึ่ง
วัดชิงเฟิง
“รีบเล่ามาเลย คู่เศรษฐีใหญ่เมื่อกี้ให้เงินทำบุญมาเท่าไร?”
ซูอวิ้นอุ้มลูกเสือดาวตัวน้อยเดินเข้ามาในวิหารหน้า แล้วขยับเข้าไปหาหลิวว่านเซินอย่างกระตือรือร้น
หลิวว่านเซินส่ายหน้าเบา ๆ “ไม่ได้สักแดง”
“อะไรนะ?”
“นายวุ่นวายกับพวกเขาตั้งนาน ทั้งช่วยให้มองเห็นเรื่องในอดีต ทั้งช่วยคลายปมในใจ สุดท้ายไม่ได้สักแดงเลยเหรอ?”
ซูอวิ้นเบิกตากว้าง ก้มมองโต๊ะบูชาที่ว่างเปล่า